3 Şubat 2008 Pazar

ESİN

ESİN ÖĞRETMEN'İN ANISINA SAYGILARIMLA...

Bir çiçek ki taptaze,
Durmadan gülümseyen
Baharı hatırlatan
Gül gibi idi, gitti.

Kapanmazdı hiçbir an,
Alev gibi dudaklar
Görüyordu dünyayı,
Toz pembe bir gözlükten.

Güzel hayallerini
Gerçekleştirmek isterdi
Zalim felek kor mu hiç?
Esini aldı gitti.

Bir ambardı kafası
İnsanı aydınlatan
Aydın fikirleri vardı.
Hepsi de Esin gibi
Esti esti de gitti.

Keskin kokusu vardı,
Adı dillerde yandı
Bir rüzğar gibi geldi,
Esin esti de gitti.

Esin esti de gitti
Arkasından annesi
Esin, Esin diyordu!
Ben geldim,annen yavrum...

Esme Esinim esme
Beni bırakıp gitme
Gül dururken ağaçta
Gonca koparılır mı?

( Elazığ İlköğretmen Okulu öğretmenlerinden Esin Yılmaz'ın trafik kazası sonucu ölmesi üzerine, Elazığ Lisesi birinci sınıfındayken yazdığım şiir...)
21Mayıs 1968-salı
Elazığ

0 yorum: