19 Mart 2008 Çarşamba

ŞIMAR, ANAM BABAM , ŞIMAR

"
Değmen benim gamlı yaslı gönlüme
Ben bir selvi boylu yarden ayrıldım.
"

"Şımar, anam babam, şımar ; bize şımarmayacaksın da kime şımaracaksın ! "

Bu söz çocukluğumuzda teyzemin bizlere sunduğu bir güzel armağandı. Teyzem şımarıklıklarımızı hoş göreceğini söylüyordu bize... Şımar diyince de şımarılmıyor ki... Büyük dediğin kızmalıydı şımaran çocuklara. Ama onun bize kızdığını anımsamıyorum. Büyüklere kızdığına ise çok tanık oldum.
En çok da "anam babam" sözcüklerini kullanırdı. Ye.... anam babam, gel anam babam, al anam babam, ver anam babam... Ve onun adı Müzeyyen Teyze değil, Anam Babam Teyzeydi bizim için. Çocuklarımız da böyle bilip böyle andılar onu...

O, artık yok! Bugün Ankara Hacı Bayram Camisi'nde bir "sessiz gemi" idi. "Artık demir almak günü " gelmişti zamandan. Meçhule uğurlanması gerekiyordu. Biz de bu son yolculuğuna uğurladık, sevgiyle, saygıyla, acıyla...

Kendisi 1939 Erzincan depreminden sağ kurtulmayı başarmıştı ama 23 yaşındaki Bilkent Üniversitesi öğrencisi - anasının babasının tek evladı- torununu 1999 depreminde kaybetmişti. Torunu, kızı ve kocası Karşıyaka mezarlığında yan yana yatıyorlardı. Teyzemi de onların yanına uğurladık. Annem de onlara komşu bir tepede uyuyor... Bugün onu da ziyaret ettik ... Canım annem.

Annem ve üç teyzem... Dört kardeş, dördü de artık aramızda değiller. Yitirdiğimiz tüm sevdiklerimiz gibi gamlı, yaslı gönüllerimizde yaşıyorlar. Ayrılık sonradan kor yavaş yavaş dediği gibi şairin , özlemleri gün geçtikçe daha da büyüyor.

"Değmen benim gamlı yaslı gönlüme ; ben bir selvi boylu yarden ayrıldım... " Değmeyin , değmeyin bugün bana n'olursunuz ?

Ama sevdiklerinize değin, dokunun, sarılın, kucaklayın... Ertelemeyin onları... Yaşarken söyleyin sevgilerinizi. Haykırın yüzlerine. Bin kez haykırın!..

Düğün ve cenaze... Dostlar, akrabalar, büyükler ve hiç görmediğiniz, yaşam savaşımı içinde göremediğiniz küçükler... Aa ne kadar da büyümüşler, tanıyamadımlar... Ertemeler, ötelemeler... Keşke zamanımız böyle kullanılmasa, birbirimize daha çok ayrılabilse... Hiç olmazsa yakınımızda olanlarla daha çok duygu gösterilerine girebilsek... En azından bunu yapabiliriz değil mi ?

Acaba annemler ve teyzemler buluşabildiler mi? Çok küçük, küçücük yaşta kaybettikleri anne ve babalarıyla buluşabildiler mi ? Meçhul... Kim bilir hep birlikte belki de bizleri soruyorlardır. En yeni haberler Anam Babam Teyzemde . Etrafını sarmış dünyamızdan haberleri mi dinliyorlardır şu anda ?

Saçmalıyor muyum yine... Bugün hoş görün, değmeyin bana, değmeyin gamlı yaslı gönlüme...

3 yorum:

Adsız dedi ki...

Sn.Öğretmenim
Sizlere sabırlar diliyorum.Acınızı paylaşıyorum.
Acı kaybınızada ALLAH rahmet etsin.
Neden böyleyiz kaybetikten sonra kıymet biliyoruz?

aysema dedi ki...

Çok teşekkür ederim iyi dileklerinize... Dostlar sağ olsun.Yaşam devam ediyor.

kelime dedi ki...

Bence orada mutlular ve bize bakıyorlar gülerek.