2 Eylül 2008 Salı

GELECEK TORUNUMUN KAYISI AĞACI


Eskiden güzel bir geleneğimiz varmış. Her çocuk doğduğunda bir ağaç dikilirmiş. Çocukla birlikte ağaç da büyürmüş.

Biz çocuklarımız için ağaç dikemedik. Ancak yazlığı alınca ağaçlarımızı diktik. Bütün ağaçlar hepimizindi. Tek tek sahiplenmek doğrusu o zaman aklımıza gelmedi... Ama şimdi durum farklı...

Biraz önce torunumuz için kayısı ağacı diktik. Seve seve, öpe öpe diktik minik kayısı ağacımızı. Dedesi gidip aldı. Malatya kayısısıymış. Hemen kuruyan kayısı ağacımızın bir metre ötesine çukur açtı. Komşularımız da geldi. Kürek getirdiler. Çukuru genişlettik. İçine fidanımızı yerleştirdik, biraz gübre serptik etrafına, toprakla doldurduk çukuru. Can suyu denilen ilk suyunu ben verdim torunumuzun ağacına. Sevgimizi de katarak büyümesini bekleyeceğiz.

Ve fidanımızı dikerken şarkı da söyledim kötü sesimle:

" Ela gözlerine kurban olduğum, yüzüne bakmaya kıyamadım ben ibret için gelmiş derler cihana... "

Bol bol verdiği kayısıları sayamadım ben...

2 yorum:

Adsız dedi ki...

O kayisilardan yesin de buyusun:)))
sevgiler kucak dolusu.

aysema dedi ki...

Teşekkürler.

Ağaçların en sevimlisi küçük kayısı ağacımız...

Sevgiler bizden de...