10 Aralık 2008 Çarşamba

ANKET

Haydi, her yaştan torunlar! Dolmalarını, böreklerini, baklavalarını yerken güzeldi değil mi? Şimdi anlatın bakalım, nasıl olsunlar isterdiniz büyüklerinizin?




Kimin böyle ninesi-dedesi var? Siz hangisini daha çok seviyorsunuz?

Anneannenizi mi,
Babaannenizi mi daha çok seviyorsunuz?
Neden?

Ya dedelerden hangisi size daha yakın?

Bayramlarda akrabalara yönelmişken, bir düşünelim istedim...

Yazarsanız mutlu olacağım. Sevgiler...

10 yorum:

Ruyayla dedi ki...

Babaannem üvey, anneannem seneler önce öldü dedelerim de öyle hatta babamın babasını hiç görmedim... Hangisini çok seviyorum diye düşündüm ve hiç görmediğim dedemde karar kıldım :) Nedenine gelince; Biliyorum ki o bir melek ve daha önce de dediğim gibi melekler çok kalmıyor dünyada :)

aysema dedi ki...

Sevgili Rüyayla,
Ben de hiçbirini görmedim...
Anneannem,annem bir yaşındayken; babaannem babam 12 yaşındayken; baba dedem, babam 7 yaşındayken; anne dedem, annem 18 yaşındayken ölmüşler.
Büyüklerden sadece üvey anneannemi gördüm, o da küçükken... Onu saverdim, hatırladığım kadarıyla...

Eskiden daha çabuk ölüyormuş anlaşılan insanlarımız.

Bazıları da ölmeden ölüyor galiba...

lale dedi ki...

babaannem bir çerkez kadınıyıd, hep saygılı. Torunlarıyla bile neredyse sizli bizli, anneannem tam bir Karadeniz kadınıydı. İki dede ise son derece resmi, hele anne ddeenin yanına randevuyla falan girilirdi. Son yıllarında sohbet etmeye başlamıştık. Şimdi hiç birisi yaşamıyor. Hangisini daha çok sevrdiniz sorusunu cevabı hiç düşünmediğim bi kavram. Şimdi yoklar ya galiba hepsi aynıydı benim için. Sevgiler size

aysema dedi ki...

Sevgili Lale,
Teşekkür ederim paylaştığın için...

Ozgur dedi ki...

Merhaba,
Ben ananeme daha yakındım her zaman. Ondan olduğundan başka bir şey olmasını da hiç istemedim. Hep sıcak, hep sevecen, hep ilgiliydi. Anne dedem de öyle. Onlarla küçükken de, büyükken de konuşmayı çok sevdim. Görmediğimde özledim. Sohbetlerinden hoşlandım. Yanlarında eğlendim.
Başkalarına kızdıklarında bile bana hep iyi davrandılar. Canları sıkkınken, sinirliyken. Hep gözetildiğimi ve önemsendiğimi hissettim. Sanırım ilişkinin derinliği o ilişkiye ne verdiğinizle ilgili. Ne kadar dinlediğiniz, ne kadar ilgi gösterdiğiniz, çaba gösterdiğiniz belirliyor kaliteyi.
Öte yandan, babaanne-dede tarafı bana daha uzak oldu. Bir şekilde beni sevdiklerini bildim, küçükken konuşurduk da ama genelde onların bana bir şey söylemesi şeklindeydi.Beni dinlemezlerdi, ben de zaten bir şey anlatmaya çalışmazdım. Büyüyünce daha da kötü oldu. İnsan umudunu yitirince giderek daha resmi ve kibar oluyor. Acı ama gerçek.

İnsan ilişkisi, her türlüsü emek istiyor. Birazcık görmezden gelme, engellemeler, uzaklaşmalar giderek büyüyor zaman içinde. Tamiri imkansızlaşıyor. Gönüldeki sevgi ufacık. Sulandıkça büyüyor, bakılmadıkça orada öylecene duruyor, büzülüyor, içine çekiliyor.

Bana öyle geliyor ki, anısını kalbimizde yaşattıklarımız gerçekten hiç ölmüyor, bizimle beraber gezmeye devam ediyor. Benim ananemle dedem resimdeki gibi öpüşmezlerdi, ama bizi çok sevdiler. Birbirlerini de. Onu biliyorum.

selamlar, beni çok duygulandırdınız gece gece.

aysema dedi ki...

Sevgili Özgür,

Bayramlar giderek daha çok hüzün veriyor bana. Ya da gidenlerin hüznü mü çöküyor nedir,sizi üzdüysem özür dilerim.Sevdiklerimiz gitse de yüreğimizde yaşıyor değil mi?

Paylaştığın için çok teşekkür ederim...

zihni dedi ki...

Birini hiç göremediysem de, ikisi arasında ayırım yapmazdım.
Nerden belli olurdu bu idda?
diye sorabilirsiniz:
İki taraf akraba ve çocuklarıyla da eşit yakınlığım vardı da oradan bağ kuruyorum.
İyi bayramlar....

aysema dedi ki...

Sevgili Zihni,

Teşekkür ederim yorum için. Size de iyi bayramlar...

sanem dedi ki...

selamlar aysema hanım öncelikle geçmiş bayramınız kutlu olsun.Sorunuza gelince benim ananem sağ,maleseff anne dedem,ve baba annem,dedem yoklar:( sık sık ananeme gitmeye çalışıyorum bana sorarsanız babaannem ve dedemle daha yakındık nedenine gelince sanırım aile yetiştirilişi ,anne dedemle de iyidik ama ananem katı disiplin içinde büyüdüğünden bana gerekli sevgiyi gösteremedi çünkü o da görmemişti.Suçlayamıyorum ama şimdi iyiyizz ancak yaşlandıktan sonra istediğim sevgiyi vermeye başladı.Allah uzun ömürler versin.Tüm yaşayan büyüklerimizin kıymetini bilelim.

aysema dedi ki...

Sevgili Sanem,

Hoşgeldin, teşekkürler yorumun için.

Yazdıkların önemli bir sonuca götürdü beni. Toplumda yaygın olan anne tarafı daha yakın oluyor torunlara anlayışı her zaman geçerli değil demek ki... Sorun kişiliklerle ilgili... Çocuk kendisini gerçekten seven kimse ona daha çok yakınlık duyuyor. Bunun akraba olması da gerekmiyor. Her şey yürekle ilgili sanırım...

İyi bayramlar...