16 Eylül 2010 Perşembe

NEHİR BEBEK

Bazen doğru sözcüğü bulmak, bulunan sözcükleri sıralamak, onlardan cümle oluşturmak ne kadar zor geliyor. Ne desen anlamsız kalıyor, yetersiz geliyor.

Başından beri küçük Nehir'imizin mücadelesini, ailesinin savaşını saygıyla izliyordum. Umutla bekliyordum herkes gibi, ama...

Acı haberi İstanbul'da kızımdan duydum ilk kez. Ne diyeceğimi bilemedim. Kaybettik! Nehir'in güzel yüzü geldi gözümün önüne, sonra da adını bile duymadığımız nice bebekler; çocuk bile olamadan yitirdiğimiz bebekler...

Özgür Anne Nehir'i uğurlamaya gitmek için pembe eşarp ararken ben evime dönmek için yola çıkmak zorundaydım. Gidemedim Bebek Camisine, ama sevgilerimi gönderdim kızımla, dualarımı... Benim için de uğurla, dedim sadece...

Zeynep Hanım son yazısına "Boşluk" başlığını atmış. Ne dese haklı, bir annenin acısını hangi sözcük açıklayabilir ki? Ama şunu da söylemek zorundayım, onlar ellerinden gelenin fazlasını yaptılar. Ya bu olanakları olmasaydı? Bugün hiçbir şey yapamamanın acısıyla daha çok üzüleceklerdi. Nehir, Sevgili Leyla'da ve tüm sevenlerinin yüreklerinde derin izler bıraktı, bu teselli kaynağı olabilir mi? Olmalı, evet olmalı... Hatta Nehir Bebek'in ve ailesinin mücadelesi başka bebeklerin yaşamasına, deneyimlerinin yol göstermesine katkı sağlarsa az şey mi?

Kitap olmalı, kitaplaştırılmalı, en çok da doktor adaylarına okutulmalı... Eminim yazılanlardan çıkarılacak pek çok ders bulunacak. Nehir Bebek ve ailesinden öğreneceğimiz çok şey var, bunlar değerlendirilmeli.

Sayfamın yan tarafında Nehir'le ilgili duyuruları kaldırmaya elim varmadı. Sanırım bir iki gün içinde kaldırma gücünü bulabilirim.

Güle güle Nehir Bebek, huzur içinde uyu...

Şimdi Leyla'ya iki kez sarılmalıyız. Onu, o güzel ablayı sevgiyle sarıp sarmalamalıyız. Anne-baba ve kardeşinden uzakta geçen yıllarının eksikliğini gidermek için ne mümkünse yapmalıyız...

5 yorum:

beenmaya dedi ki...

Nehir...

Adını bildim sadece. O güzel yüzünü, hüzünlü bakışlarını fotoğraf karelerinden gördüm. Bir de annesinin tedavisi sırasında yazdıklarından okudum daha 3 yaşında olmasına rağmen o küçücük bedeninin yaşadığı büyük acıları. Az önce öğrendim ki 4 eylülde akıp gitmiş başka zamanlara...Bir melekti ya zaten benim gözümde kanatsız, yeryüzünü değil gökyüzünü tercih etmiş bundan sonrasına...

Üzünüm çok...Ölüm kimseye yakışmıyor da. Hele çocuklara hiç...

Peki ya geride kalanlar? Annesi, babası, kızkardeşi en çok...Nasıl demeli bilemedim; insan elsiz, ayaksız, nefessiz kalıyor sanki...Kolu kanadı kırık yaşıyor sonrasında. Ağır aksak, el yordamı...

Sabır diliyorum geride kalanlara, ailesine.
Başımız sağolsun...

aysema dedi ki...

Sevgili Beenmaya,

Ölüm yakışmıyor özellikle çocuklara, ama çaresiz boyun eğiyoruz. Ailesine sabır dilemekten başka elimizden bir şey gelmiyor.

Ben hemen duydum, ama bir türlü yazamadım, çok üzüldüm çook.
Sevgilerimle...

beenmaya dedi ki...

böyle bir konuda çok da önemli değil amq yine de yanlış anlaşılma olmasın diye düzeltmek istiyorum.

ben Nehir'i kaybettiğimizi 7eylülde öğrenmiştim ve bu yazıyı da o gün yazmıştım
senin yazını okuyunca da bu yazıyı yorum olarak eklemek istedim. tabi tarihi düzeltmediğim için yeni öğrenmişim gibi oldu.

keşke hiç öğrenmeseydim, keşke böyle bir şey hiç olmasaydı ya...

aysema dedi ki...

Keşke olmasaydı, keşke...
Duyarlılığına teşekkürler canım benim.

Adsız dedi ki...

hepinizi çok çok özlediğim halde çok uzun zamandır vakit ayıramıyordum bloglarınıza..
şimdi işte ne kadar pişmanım anlatamıyorum..
nehirin aktığını bilmiyordum. bir 5k dır ağlıyorum - sadece annesinin de dediği gibi, erken gidenlerin gidişi daha çok üzüyor beni, normalden daha fazla..
yine annesi demiş, çok çocuğun yaşamadığını yaşamıştır anne bana sevgisi açısından belki de, en azından öyle bir aileye sahipti, en azından zamanını onlarla geçirebildi diyorum kendi kendime.
annesi ne kadar güçlü bir insan, keşke zamanında dersine girebilseydim demiştim ilk takip etmeye başladığımda blogunu..
tamamen dağıldım, sana yazmak seni sormak isterken.. özür dilerim çok uzak kaldım, merak ettiysem de halinizi hatrınızı sorup takipte kalamadım..
sağlıkla huzurla kalın aysema..
-manik