Ankara etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Ankara etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

27 Nisan 2012 Cuma

GONG

Üç kilo saf eroinle yakalandı.
Beş kilo saf morfinle yakalandı.
Otuz kilo saf esrarla yakalandı.

Var canım adamların namuslu bir tarafı;
Baksanıza bütün malları katıksız.
 (Sadettin Çulcu)


Benim gezi mevsimim başladı.  Artık çat burda çat şurda olabilirim...
 Hafta sonu Ankara'dayım.
 Sonrası için  planlar yapıldı bile, ben sadece  uygulayıcıyım.  Planlayanlar başka...

Bir terslik olmazsa İstanbul, Alanya,Edirne, İzmir hatta Yunanistan'dan seslenebilirim bakarsınız... 

Güzel günlerde buluşmak dileğiyle iyi haftasonları herkese...

 
 

4 Şubat 2011 Cuma

TORBA

"Her şey, 1991 yılının haziran ayında dönemin İçişleri Bakanı Mustafa Kalemli'nin, Emniyet Genel Müdürlüğü'ne Ünal Erkan'ı atamasıyla başlıyor.
Erkan göreve gelir gelmez en fazla Polis Akademisi'yle ilgili şikayetlerle karşılaşıyor.
Daha önce Polis Koleji'nden mezun olanların devam edebildiği Polis Akademisi'nin ilk ve son sınıflarına, yapılan bir düzenleme ile dışarıdan da öğrenci alınmasından yakınılıyor.

Hatta dışardan alınanların çoğunluğunun belli bir tarikatın üyesi oldukları ileri sürülüyor.
Şikayetlerde, 'mezun olacak tarikata mensup seçme öğrencilerin' Emniyet'in istihbarat, personel, muhabere birimleri ile polis okullarına atanacakları da ileri sürülüyor.

Bir gün saat 23.30'da Bakan Kalemli ve Genel Müdür Erkan'a şu şikayeti ulaşıyor:

'Polis Akademisi'nde gece saat 24.00'te mezuniyet kura çekimi yapılacak. İşin içinde sahtekarlık var. Tarikat mensupları önemli yerlere atanacak.'

Erkan, inanmak istemiyor, gece yarısı kalkıp Akademi'nin yolunu tutuyor.İçeri girdiğinde şikayetin doğruluğu ortaya çıkıyor.

Mezuniyet kura çekimi yaptıranları masadan kaldırıyor ve kendisi oturuyor.

Kuraya gelen öğrencilerin listesini incelediğinde, bazılarının karşısında işaret bulunduğunu görüyor.
Masanın altında ise iki ayrı kura torbası...

Kura torbalarının birinin içinde Emniyet'in istihbarat, personel, polis kolejine ilişkin yerler çıkıyor.
Diğer torbada ise, karakollar ve diğer sıradan görev yerleri...

Kurasını çekmiş olan ve karşısında işaret bulunan öğrencileri tek tek inceliyor. Hepsinin daha önce ayarlanmış torbadan kuraları çektiği ortaya çıkıyor.

Öğrencilerin Akademi'ye girişlerini araştırdığında, yüzde 90'ının kolej kökenli olmadığını, son anda yapılan düzenlemeye göre Akademi'ye birinci sınıftan veya son sınıftan katıldığı tesbit ediliyor.

Bu öğrencilerden bazılarını sorguya çekiyor.
Öğrencilerden biri şu itirafta bulunuyor:

"Biz Karşıyaka semtinde F.G.Hocaefendimizin açtığı ışık evinde toplanırız. Orada eğitim alırız..."

Geniş çaplı bir operasyon başlatıyor. İşin sorumluları hakkında soruşturma açtırıyor ve mahkemeye sevk ediyor.

Erkan, 9 ay görevde kalıyor, ardından Olaganüstü Hal Bölge Valiliği'ne atanıyor.

Aradan geçen zaman içinde o dönemde görevden el çektirilen kişilerin hemen hepsinin Emniyet'e döndüklerine tanık oluyor.

Hem de bugün birçoğu kritik noktada oturuyor.
Açtırdığı soruşturma dosyaları ise kayboluyor..."

Köstebek
Dr Necip Hablemitoğlu
s. 318-319-320




EK
:POLİS DEVLETİNİN NERESİNDEYİZ?
Mustafa Özkan yazmış.


29 Mayıs 2010 Cumartesi

MERAK BU YA?


Kuğulu Park, Ankara'nın en güzel yerlerinden biri mi?

"Telgrafın tellerine kuşlar mı konar?
Herkes sevdiğine böyle mi yanar?
Meraksız olmuyor, merak işte...
Ankara Ulucanlar Göz Hastanes'inde, babamın göz kontrolünün kayıt işlemleri için beklerken, elektrikler kesiliverdi. Jeneratör biraz sonra devreye girdi. Ancak tam bir saat bilgisayar sisteminin geri dönmesini beklemek zorunda kaldık. Hastanede tüm işlemler durdu.
Merak bu ya? Tüm internet sistemi çökse halimiz nice olur?
Hastane eski Ulucanlar Cezaevinin yanında. Yukarıdaki fotoğrafı bu nedenle çektim. Merak ediyorum, eski hapisanenin yerine ne yapılıyor? Keşke tüm hapisaneler kapansa yerine Kültür Sanat Merkezleri yapılsa...
Kendinizi hiç hapishanede düşündünüz mü? Ben düşünmek bile istemiyorum, ama 7 Nisan tarihli Hürriyet'te Ertuğrul Özkök'ün yazdıklarının da yabana atılmaması gerektiğini düşünüyorum. Bakın ' Yazık, Çocuk Kadar Olamadık' başlıklı yazısından bir bölüm:
(Geçen pazar bir arkadaşım anlattı. Okuduğu yabancı dilde eğitim yapan okulda torununa çok ilginç bir ödev vermişler.
Fransa tarihini okuyorlarmış. Verdikleri ödevin konusu şu:
'Kendinizi Bastille zindanında yatan birinin yerine koyun.'
Pazar gününden beri bu kompozisyon konusunu düşünüyorum. Milli Eğitim Bakanlığı, bir gün için Türkiye'de bütün okullara şu kompozisyon konusunu ders olarak verse ve çocuklar velileriyle birlikte bunu düşünse...
'Kendinizi bir an için Silivri'de yatanların yerine koyun' )

Bir merakım da Milli Eğitim eski bakanı Hüseyin Çelik çoraplarına hem adını, hem de makamını yazdırmıştı ya? Acaba o çorapları ne yaptı? Devir teslim töreni sırasında Milli Eğitim yeni bakanı Sayın Nimet Çubukçu'ya verdi mi? Verdiyse yeni bakan bu çorapları nerede, ne zaman giyiyor? Hüseyin Çelik yeni makamını da yazdırdı mı yeni çoraplarına? Çoraba bile makam yazdırmak nasıl bir insan psikolojisi sonucudur?
Burnumu sokmasam olmaz? Meraklıyım, meraklı...

İstanbul'a dolarlar harcanarak dikilen laleler mi, kendiliğinden biten benim çektiklerim mi güzel? Merak ediyorum. Yoksa bunlara gelincik mi deniyor?
Herkese iyi tatiller...

22 Eylül 2009 Salı

KALDIRIMLAR


Evet kaldırımlar, hem de Başkentimiz'in, güzel Ankara'mızın kaldırımlarından şikayetçiyim. Kırık dökük, parça parça...

Arefe günü gözümün önünde bir kadın takıldı ve yüzükoyun uzanıverdi kaldırıma boylu boyunca. Gözlüğü tuz buz oldu, çantasının içindekiler savruldu caddenin her köşesine...

Kardeşim de düşmüş, alçılı bacakla evde yatıyor. Onun için buradayım...

Ankara eski Ankara değil. Bana mı öyle geldi bilmiyorum. Her yerde üst geçit, kavşak ! Her şey araçlar için yapılmış sanki.İnsan unsuru unutulmuş. Kırık kaldırımlar yetmezmiş gibi caddenin iki yanına, kaldırımları daraltacak şekilde arabalar park etmiş. Yürüyebilirsen yürü!

Neden toplu taşıma gözardı edilir ki bizim ülkemizde? Metro her yöne ulaştırılsa daha iyi olmaz mı? Yoksul insanlarımız otobüslerde balık istifi gibi taşınıyor, yazık değil mi?

Karşıyaka kabristanında uyuyor annem. Huzur içinde uyusun. Bayramın ikinci günü gidebildim ziyaretine... Ağlayamadım, gözyaşlarımı içime akıttım.

Sonra da teyzemin, eniştemin, teyzemin kızının mezarlarını ziyaret ettim. Ve bir de 1999 depreminde yitirdiğimiz 1976 doğumlu kuzenimin oğlununkini...

Ve dizi dizi sıralanmış depremde ölen diğerlerini! Aynı soyadı taşıyan pek çok deprem şehiti yan yana kaderine boyun eğmiş uyuyor.

Kader mi diyeceğiz tüm ölümlere? Depremde bu kadar insanı kaybettiren sorumlular hesap verdi mi, ders aldı mı, bundan sonrası için önlemler alındı mı?

Ya selde yitirdiklerimiz? Apaçık suçlu oldukları anlaşılanlar parmağıyla başkasını gösteriyor utanmadan! Medyanın bir kısmı da buna çanak tutuyor!

Ve trafik de yitirilenler... Al gülüm ver gülümle işi bağlayanlar, gerekli önlemi almayanlar!

Ölümü gösterip sıtmaya razı ediyoruz insanlarımızı. Ne güzel!..

Geçmiş bayramınız kutlu olsun! İnsanların insana yaraşır şekilde yaşayacağı güzel bayramlar olsun...


Not: Bloger sorunu devam ediyor. Yorum yazamıyorum, yazdıklarım gitmiyor. Blogum açılmıyor çoğu kez. Bazı bloglar açılıyor, bazısı hiç açılmıyor. Bence sadece bağlantıyla ilgili değil. Bir iş var bu işte ya, neyse...

Yorumlarınız için hepinize ayrı ayrı teşekkür ederim. Yanıtlayamadığım için üzülüyorum. Sevgilerimi gönderiyorum şimdilik hepinize...

28 Aralık 2008 Pazar

GİTTİĞİM VE SEVDİĞİM YERLER MİMİ

Zonguldak'ın Fener Semtinin karşıdan görünüşü. Yaşadığım yer... Severim.



Zonguldak Deniz Kulübü gece eğlencelerinin en eski ve en güzel mekanı...


Ordu evi, toplu yemekler için uygun bir yer...


Sevgili Rüyayla beni mimlemiş. Sıkıntıdan patlamak üzere olduğum bir anda gördüm mimi ve çok sevindim.

Eski fotoğraflarımı, kendi bilgisayarlarından benimkine aktarmalarını istedim çocuklarımdan. Hemen aktarıverdiler, çok iyi oldu. Neler neler varmış unuttuğum...

Kimi hüzünlendirdi, çok hüzünlendirdi beni (anneciğimin son görüntüleri), ağladım uzun uzun! Kimisi de güldürdü, mutlu etti. Yaşam gibi...


Sevdiğiniz ve gittiğiniz yerleri yazın. Mim konusu bu...

"Bülbülü altın kafese koymuşlar, ah vatanım demiş!" Ben de evimi özledim galiba. İşte evim...








Bu da evimize çıkan merdivenler...






Ve balkonumuzdan görünenler:







Efendim yukarda gördüğünüz mekan Zonguldak'ın ünlü Çatı Kebap salonu. Üniversiteye giden gençlerin en çok özlediği kebapçı. Soslu kebap ya da lahmacun sevenlerin uğradığı bir yer. Çocuklar varken sık sık gittiğim bir yerdi.




Ve mutfak masam: Buyrun alın, çekinmeyin...



Koltuğum, ben ve örgüm...





Öküşne'de İnegöl köftecisinde köfte, piyaz...

Düş Molası'nda balık , balık çorbası...

B Tipi Dernek (Mak. Müh.Lokali), MadencilerLokali, Doktorlar Lokali, sevdiğim, arkadaşlarımla buluştuğum mekanlar. Ayrıca Gazeteciler lokali, Alaborina özel  günlerde buluşma noktaları...


İstanbul ve Kutay Pastaneleri...





Bir de kuaförümden söz etmem lazım. Bulunmaktan mutlu olduğum  bir yer;  kendisini de düşüncelerini de sevdiğim kuaförüm  Barış,  Kuaför Barış...


Ve Dikili,
Ve Ayvalık,
Ve Alanya,
Ve Ankara,
Ve Elazığ,
Ve Amasra,

Ve İSTANBUL...


Şimdi  en sevdiğim bölüme geldik.  Kimleri mimlesem acaba? 


Yazılarını  severek okuduğum  Sevgili Parpali,  Sevgili Zihni, Sevgili Pandora artık yazma  zamanınız gelmedi mi?  Buyrun mimlendiniz!  Başka?  Bu yazıyı okuyup da yazmak isteyen varsa lütfen yazsın...

Sevgiyle kalın, dostça yaşayın...

8 Haziran 2008 Pazar

YAŞAM DEVAM EDİYOR


Bugün tüm hastalara, hastalıklara küçük bir mola verdik ve Ankara'nın güzelliklerine merhaba dedik.

Ankara'nın güzel yüzü Kavaklıdere... Tunalı Hilmi Caddesi... Küçükesat...

Ne çok özlemişim burayı... Evde annemin kokusunu tüm benliğimle hissediyorum. O, aramızda bizimle yaşıyor. Her köşede birbirinden güzel anılar. Her odada ayrı ayrı geçmişin tortuları. Sevdiklerimizi yitiriyoruz, bize kalan içimizde yaşattıkarımız. Onu ziyarete de gideceğim Karşıyaka'daki son durağına. Rahat uyu canım annem, huzur içinde...

Bugün Tunalı Hilmi Caddesi'nde Lezita'da bir süre konakladık. Kardeşimin ısmarladığı dürüm döner , oldukça lezzetliydi. Dün de babamın ısrarıyla Sakarya Çarşısı'nda döner ekmek yedim. Uzun zamandır yememiştim. Ankara'ya gelip de Sakarya'nın dönerinden tatmamak olmazdı değil mi ?
Mudo'nun dondurmasından sonra Kuğulu Park'ın güvercinlerinin arasından geçip oturduğumuz bankta suyun serinliğini hissetmek, kuğuların süzülüşünü izlemek oldukça iyi geldi bana...

Ve Ankara'nın çağdaş yüzlü insanlarıyla aynı havayı paylaşmak güzeldi. Burası gerçek anlamda Başkent'te olduğunuzu hissettiriyor size. Ruhunuzu dinlendiriyor. Güzellikleri görmek, sevdiklerinizle paylaşmak... Her türü sıkıntıya karşın yaşamın tadına varabilmek zorundayız değil mi ?

Emeklilerin boş zamanı kalmıyor, diyor babam. Gerçekten de öyleymiş. Birkaç gün daha buradayım. Sonra evime döneceğim. Bu kez de düğünler, törenler başlayacak. 20 Haziran'da İstanbul'da yeğenimin düğünü var.
28 Haziran'da da küçük kızımın mezuniyet töreni... Ne güzel, ne güzel!
Bekle beni İstanbul...

Başka etkinlikler de var. Ve yaşam devam ediyor...

10 Kasım 2007 Cumartesi

10 KASIM


"Ankara' nın taşına bak
Gözlerimin yaşına bak
Uyan uyan Gazi Kemal
Şu feleğin işine bak

Kılıncımı vurdum taşa
Taş yarıldı baştan başa
Uyan da bak Gazi Kemal
Başımıza gelen işe

Ankara' nın dardır yolu
Düşman aldı sağı solu
Sen gösterdin Paşam bize
Böyle günde doğru yolu "

" BU ANADOLU VAR YA BU ANADOLU
BU SAPSARI SITMA , BU MASMAVİ GURUR
NE TOSUNLAR DOĞURURMUŞ NE TOSUNLAR
BAK DAHA NELER DOĞURUR......"
(B.R.Eyüpoğlu)

KİMSE YOK MU

"bu geceyi bağırtan ben değilim bu geceyi bu bir yürek gibi buğulu bu uğultulu yangın gecesini rezil rezil bağırtan ben değilim gem...