Sait Faik Abasıyanık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Sait Faik Abasıyanık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

9 Şubat 2011 Çarşamba

BLOGUMU ÖPTÜM BEN



Güneş Delisi

Akan suyu severim ben

Işıldayan karı severim
Bir yeşil yaprak
Bir telli böcek
Yeşeren tohum
Güneşte görsem
Sevinç doldurur içime
Bir günü
Güzel bir günü
Güneşli bir günü
Hiçbir şeye değişmem
Onun için savaşı sevmem
Onun için zulmü sevmem
Onun için yalanı sevmem
Bilirim yaşamaz güneşte
Bilirim yaşamaz aşkla
Ne haksızlık
Ne korku
Ne açlık


"Şiir değiştirir insanı. Bir okuyucu sevdiği şairi tanımadan başka, tanıdıktan sonra başka bir insandır." derken duygu dünyamızdaki izlerini;

"Şairler her şeyden önce sözcüleridir bir toplumun." derken de toplumcu yönünü dile getirir Necati Cumalı.

Bireysel kaygılarla birlikte toplumsal sorunları da yapıtlarında yalın ve aydınlık anlatımıyla gözler önüne serdi O. Yaşamı sevdi. Yaşamın içindeki her şeyi insanı, doğayı sevdi. "Güneş Delisi" adlı yukarıdaki şiiri onun bakış açısını bize sunan en güzel şiirlerinden biridir.

"Ölümü facia yapan, hayatın güzel oluşudur."

sözünü kendi hayatıyla özdeşleştirdi. Sevgi insanıydı. Dünyaya sevgiyle bakan gözleriyle, başkalarının fark etmediği güzellikleri bize sundu. O, yapıtlarıyla karanlık günleri aydınlatmaya devam edecektir.

Bizler de onun gibi :

Demin bir çayır kuşu havalandı
Kimse dikkat etmedi, ama ben gördüm.

diyeceğiz bloglarımızdan. Blog Dünyası, Sosyal Medya toplumumuz için yeni bir kavram, ama varlar, yazıyorlar, paylaşıyorlar, buradalar. Artık bu gerçeği kimse görmezlikten gelemez. Onu susturmaya çalışmak kolay değil, biri susar bini konuşur. Sait Faik'in torunlarıdır onlar. Ne demişti Sait Faik:

"Söz vermiştim kendi kendime; yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da bir hırstan başka ne idi? Burada namuslu insanların arasında sakin ölümü bekleyecektim. Hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütüncüye, kalem kağıt aldım. Oturdum. Ada'nın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım."

Ben de blogumu öptüm, yazmazsam deli olacağım.

Saik Faik: "Dünyada hiçbir şeyden zalimlikten iğrendiğim kadar iğrenmedim. İnsanoğlunun en büyük savaşı zalimliğe karşı açılmalı. İnsanoğlu, her şeyden evvel, içindeki bu kıskançlıklardan, bu kinlerden, bu ahlaksızlıklardan daha pis şeyi, -doğuşunda bile varsa- söküp atmalıdır." diyor, ben de öyle düşünüyorum.

"Sanatçının düşüncesi sınırlanamaz. Şu karşıki sandalı görüyor musunuz? Bakın sahile yaklaşıyor. Onu yürüten şey nedir? Kürekleri değil mi? Ya şu uçan martılar! Kanatları yolunsa artık uçabilirler mi? Düşünce de böyledir. Dört duvar arasına kapatılmak istenirse, kanatsız kuş, küreksiz sandal oluverir ve bütün manasını kaybeder."

Zaman eski zaman değil artık. İnternet dünyası bir yolunu bulur, söyleyeceğini duyurur. En iyisi susturmaya çalışacaklarına kulak versinler blog yazarlarının sözlerine.Onların patronu yok, onlar karşılık beklemeden yazıyor. Bağımsız, özgürce yazmak istiyor.Bakın bloglara. Öğrenilecek çok şey var bu alemde...

Sevgi ve dostlukla...

20 Aralık 2010 Pazartesi

SİNAĞRİT BABA



Sinağrit baba kayasının kenarında durmuş, lacivert alem içinde hafifçe yakamozlanan oltalarla, cıvalı zokalardan aydınlanan saray meydanını seyrediyordu.
Oltalar gitgide çoğalıyordu. Sinağrit ve mercanlar şehrinin göbeğinde şimdi tatlı tatlı sallanan on beş tane fener vardı. Öteki kovuklardan mercan balıkları çıkıyor, fenerlerden birine hücum ediyor, budalaca yakalanıyorlardı.

Gözleri büyümüş bir halde yukarıya çıkarlarken dönüp tekrar aşağıya kadar geliyor, yukarıki dünyayı görmeğe bir türlü karar veremiyorlardı. Sinağrit babaya büyüyen gözlerle "Bizi kurtar şu lanetlemeden!" der gibi bakıyorlardı.

Sinağrit baba düşünüyordu. Gidip o yakamoz yapan ipe bir diş vurdu mu idi, tamamdı. Ama hiç birini kurtarmıyor, hareketsiz duruyordu.

Sinağrit baba onları kurtarmanın bu kadar kolay olduğunu biliyordu, ama bildiği bir şey daha vardı. O da ister su, ister kara, ister hava, ister boşluk, ister hayvan, ister nebat aleminde olsun bir kişinin aklı ile hiç bir şeyin halledilemeyeceğini bilmesidir.

Ancak bütün balıklar oltaya tutulan hemcinslerini kurtarmanın tek çaresinin koşup o yakamoz yapan ipi koparmak olduğunu akıl ettikleri zaman bu hareketin bir netice ve faydası olabilirdi. Yoksa gidip Sinağrit baba oltayı kesmiş, biraz sonra Sinağrit baba tutulduğu zaman kim kesecek? Kim akıl edecek yakamozu dişlemeği?

*****
Sinağrit baba akdenizde yaşayan bir balıktır. Sait Faik Abasıyanık'ın aynı adı taşıyan öyküsünün kahramanıdır. Ona "baba" demesi görmüş geçirmiş, deneyimli, yaşlı biri olarak tanımlıyor olmasındandır. Yazar bir balığı anlatıyor görünüşte, ama aslında bizi, insanları anlatıyor "Sinağrit Baba" öyküsünde. Okumadınızsa okumanızı öneririm. Şiir gibi anlatıyor yine usta. Hiçbir şey söylemiyor gibi görünerek ne çok şey anlatıyor.

Alıntıladığım bölümde: "Ancak bütün balıklar oltaya tutulan hemcinslerini kurtarmanın tek çaresinin koşup o yakamozu yapan ipi koparmak olduğunu akıl ettikleri zaman bu hareketin bir neticesi ve faydası olabilirdi." diyor. Kurtuluşu halkın ortak aklında, güç birliğinde buluyor.
Sait Faik, "Bir kişinin aklıyla hiçbir şeyin halledilemeyeceğini söylüyor.

Ya siz? Siz ne diyorsunuz?

Yazımı onun çok bilinen, sevdiğim bir başka öyküsündeki kısa alıntıyla bitiriyorum.

"Nereden gelirse gelsin, dağlardan,kuşlardan, denizden, insandan, hayvandan, ottan, böcekten, çiçekten. Gelsin de nereden gelirse gelsin. Bir hişt hişt sesi gelmedi mi fena. Geldikten sonra yaşasın çiçekler, böcekler, insanoğulları...

- Hişt hişt...
- Hişt hişt...
- Hişt hişt...


9 Ocak 2008 Çarşamba

FAZIL HÜSNÜ DAĞLARCA

9 OCAK 2008

Büyük Ozan DAĞLARCA evinin müze olması için Kadıköy Belediye başkanıyla görüşmüş...
Çok sevindim bu habere. Teşekkürler Doğan Hızlan Usta'ya da... Ondan öğrendim.
Fazıl Hüsnü Dağlarca ulusumuzun yüzakı ozanlarımızdan. Kendisine uzun ve sağlıklı nice yıllar, güzel şiirler diliyorum. Ölümsüzlerden olduğunu kendisi de biliyordur mutlaka. Atatürk öldü mü? Yaşıyor, yaşayacak. Türkiye Cumhuriyetiyle birlikte yaşayacak. Ozanlarımız, yazarlarımız, sanatçılarımız da... Ülkemizin aydınlık yüzü olarak yaşayacak, bizleri de yaşatacaklar... Saygılar hepsine.
Burada bir üzüntümü de paylaşmak istiyorum, belki bir duyan olur da ilgilenirler... Eğitim Enstitüsünden mezun olduktan otuz yıl sonra ilk kez okul arkadaşlarımızla buluştuk İstanbul'da. Çok güzeldi, unutulmaz mutluluklar yaşadık birlikte. Gezdik , dolaştık , İstanbul'u yaşadık doyasıya. Ve Burgaz Ada'ya, Sait Faik Abasıyanık'a da bir merhaba diyelim dedik . Gittik, müze olan evini gezdik...Etkilendik, o havayı soluduk. Yalnız bakımsızdı, ona yakışmıyordu. Zarar veririz endişesiyle yürümeye korkuyorduk. İki yıl geçti aradan , belki daha iyi durumdadır. Bilmiyorum bu değerbilmezlerin değer olduğu ortamda ilgilenen olmuş mudur?
Bugün uluslar sanatçılarıyla anılıyor. Değer buluyor. Biz neden bundan yararlanmıyoruz. Gurur duyduklarımız , "Türkiye seninle gurur duyuyor !" dediklerimiz bunu hak ediyor mu? Bu işte bir yanlışlık yok mu? Dünyaca ünlü piyanistimiz Fazıl Say'a söylenenlere bakın! Sonra da neden geri kaldığımızı düşünün...
Fazıl Hüsnü Dağlarca'yla başladım söze; onun şiiriyle bitireyim.Saygılarımla...

"Mustafa Kemal'i gördüm düşümde
Daha, diyordu.
Şehit olasım geldi hemen,
Sabaha, diyordu.

Al bir kalpak giymişti, al,
Al bir ata binmişti, al.
ZAFER IRAK MI DEDİM,
AHA, DİYORDU."

KİMSE YOK MU

"bu geceyi bağırtan ben değilim bu geceyi bu bir yürek gibi buğulu bu uğultulu yangın gecesini rezil rezil bağırtan ben değilim gem...