Dün gece bir düş gördüm...Kocaman, yüksekçe bir köprüden balıklama denize düştüm. Dibe kadar indim ve aynı hızla köprüye kadar yükseldim. Eşim ayağımdan yakalamaya çalıştı, tutamadı, aynı hızla tekrar düştüm denize. İkinci yükselişimde neyse ki eşim yakalayıverdi...
Hayat tatlı, insan korkuyor. Yaşadıklarımız bizi etkiliyor...
Hafta içi çıldıran hava, hafta sonu hiçbir şey olmamış gibi tatlı tatlı gülümsüyordu. Eskiden tersi olurdu, bütün bir hafta beklenir, planlar yapılır, ancak cumartesi günü bütün planları bozardı... Dün yine Değirmenağzına gittik işte...
Eşimle yüzüyoruz. Baktım kayalara doğru yüzmeye başladı. Eliyle de kayaların tepesinden denize atlayanları işaret ediyor. O da atlayacakmış! "Hayıııırr yapma, bak ben şimdi boğulurum!" diyerek onu durdurdum.
Evet eskiden çok güzel atlıyordu. Onu zorlayarak yüzme yarışmasına sokmuşluğum vardı, birinci olmuştu. Denizin dibine dalıp kayalardan kopardığı midyeleri teneke üzerinde pişirip bol bol yedirmişti bize. Ama eskidendi. Gönlümüz genç olsa da bedenlerimiz eskiyor ne yazık ki...
Demek ki dün çok endişelenmişim ki rüyama girdi. Ve beni kurtardı. Onsuz ben ne yaparım? İyi ki varsın, iyi ki benim eşimsin. Seni çok seviyorum...
