24 Şubat 2013 Pazar
CIZZZZ SORULAR MİMİ- KAZIK SORULAR DA DENEBİLİR
Sevgili Blog yazarı dostum Rüyayla (İçimdeki Ucu Bilenmemiş Kelimelerim Blog) beni mimlemiş.Yanıtını geciktirdiğim için özür dilerim. "Mim"in kuralları:
"Size ödülü veren arkadaşınız 11 tane soru soruyor, siz bu soruları cevaplıyorsunuz ve kendinizle ilgili 11 tane de gerçek yazıyorsunuz. Sonra da siz 11 soru hazırlıyorsunuz ve mimlediğiniz kişilerden yanıtlamasını istiyorsunuz. İşte arkadaşımın soruları ve benim yanıtlarım:
I-
1.Burcunuz Ne ? Burcunuzun en çok hangi özelliğini taşıyorsunuz ?
Burcum Koç, ancak burcumun özellikleri ne bilmiyorum; daha doğrusu burçlarla hiç ilgilenmedim.
2.Asla vazgeçemem dediğiniz şey ne ?
Asla vazgeçmem dediğim şey ailem...
3.Şu da olsaydı hayatım harika olurdu dediğiniz bir şey ?
Şu anda "Yurtta ve Dünyada Barış" olsaydı hayatımız harika olurdu.
4. Favori film / Diziniz hangisi ? Neden ?
Başkaları da var, ama en çok izlediğim ve her seferinde aynı tadı aldığım film Cengiz Aymatov'un romanından uyarlanan; Türkan Şoray-Kadir İnanır-Ahmet Mekin'in ustalıklarını sergilediği "Selvi Boylum Al Yazmalım" ı söyleyebilirim.
Şu sıralar "Kuzey Güney", "Öyle Bir Geçer Zaman ki", "İntikam" izlediğim diziler...
5. En sevdiğiniz kelime nedir ?
"Sevgi"dir.
6. Garip huylarınız neler ?
Kim bilir ne kadar çoktur, bunu çevremdekilere sormak gerekir diye düşünüyorum.
7. Şimdiye kadar en çok para ödediğiniz şey ne ?
İstanbul'da aldığımız ev için ödediğimiz para...
8. Hassasiyetiniz olduğu bir şey var mı ?
Saygısızlık...
9. Yanınızdan ayıramadığınız eşyanız hangisi ?
Kendimi kınayarak yazıyorum, hatta utanıyorum; ne yazık ki sigaralığım...
10. Neleri özlüyorsunuz ?
Şu sıralar küçük kızımı, ama bir hafta kaldı; dokuz aylık özlemim bitecek. 2 Mart'ta Türkiye'de olacak. İstanbul'a gideceğim karşılamaya...
11. Şu An .... olsa Sevinirim? Boşluğu doldurun...
Çocuklarım yanımda olsa sevinirim.
II-
Kendimle ilgili 11 gerçeği yazmam istenmiş ama ben zaten blogumda, özellikle de MEKTUPLAR adlı blogumda tüm gerçeklerimi yazıyorum. Ayrıca ne yazabilirim bilmiyorum.
"Sizce ben...?" diye bir soru sorsam, ne dersiniz?
III-(SİZİN MİM SORULARINIZ BU BÖLÜMDE EFENDİM...)
Eveeet geldik üçüncü bölüme. Bunlar da sizin yanıtlamanızı istediğim benim sorularım. Herkes tartışıyor, herkesin söyleyecek sözü var. Eeee Blog Yazanlar olarak bizim de çorbada tuzumuz olsun, bu ülke hepimizin, geleceğimize şekil verilmeye çalışılan şu günlerde benim görüşüm de şöyle diyorsanız lütfen yanıtlayınız efendim. Teklif var; ısrar yok. Bu sıralar konuşanın ya tepesine iniyorlar; ya da şucu bucu diye ak yüzüne karalar sürüyorlar.
Anladınız işte, biraz CIIIZZZZ sorular olacak bu mimde... Kimseyi zora sokmak istemem, katılıp katılmamakta özgürsünüz. Ama hakaret etmeden tartışabilsek yararlı olmaz mıydı dostlarım? Sormaya başlıyorum:
1- Yeni Anayasa kimlerle, nasıl yapılmalıdır?
2- Aşağıda yazacağım şu andaki Anayasamızın ilk dört maddesi hakkındaki düşünceniz? Değiştirilsin mi? Başkanlık sistemine geçilsin mi?
"1) Türkiye Devleti bir Cumhuriyettir.
2) Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, milli dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk Milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devletidir.
3) Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçe'dir.
Bayrağı şekli kanunda belirtilen, beyaz ay yıldızlı al bayraktır.
Milli marşı "İstiklal Marşı" dır.
Başkenti Ankara'dır.
4) Anayasanın 1 nci maddesindeki devletin şeklinin Cumhuriyet olduğu hakkındaki hüküm ile, 2 nci maddesindeki Cumhuriyetin nitelikleri ve 3 ncü maddesi hükümleri değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez."
3- Anayasamızdan "Türk" sözcüğü çıkarılsın mı? "Ne Mutlu Türk'üm Diyene" sözü ırkçılık içeriyor mu?
4-"Laiklik"ilkesi sizin için önemli mi?
5-Eğitimde kıyafet serbestisini destekliyor musunuz?
6-Kamu alanında da serbest kıyafet(örneğin türbanlı hakim,savcı,doktor,polis,öğretmen...) olsun mu?
7- 4+4+4 Eğitim Sistemini başarılı buluyor musunuz?
8- "Barış" gelecek; "Analar ağlamayacak" denilerek Abdullah Öcalan'la yapılan görüşmelerin istenen amacı sağlayacağına inanıyor musunuz?
9- Sizce yurttaşlarımız arasında "Türk-Kürt, Alevi-Sünni" gibi ayrımcılık, ya da düşmanlık var mı? Yoksa olması için özel çaba harcayanlar mı var? İç savaş çıkarmak için özellikle kaşınıyor muyuz?
10- Yargımızın bağımsızlığına inanıyor musunuz?
11-Ekonomik olarak ülkemizin durumu sizce iyi mi? Ülke kaynaklarını paylaşırken cins,ırk,din farkı gözetiliyor mu? Zenginler ve yoksullar hangi kesimde yoğunlaşıyor?
Hepsi bu kadar... Çok mu zor?
Çalışmadığım konulardan çıktı derseniz anlarım. Dokunan yanıyor, derseniz; onu da anlarım.
Bu ne biçim sorular derseniz, mimin kuralları gereği sizin de 11 soru hazırlamanız gerekiyor; bari onu yazın desem, çok şey mi istemiş olurum?
Buraya kadar okuma sabrını gösteren siz, evet evet siz, mimlendiniz efendim. Kaçabilirsiniz; ama hiç olmazsa kaçmadan parmağınızı kaldırın da yoklama defterine yazayım. Şaka şaka, öğretmenliği özlemişim anlaşılan.
Dostlukla...
21 Aralık 2011 Çarşamba
"KİMİM BEN" MİMİ
Sevgili "Yüreğimdeki Yağmurlar" beni mimlemiş; "Kendinle ilgili yedi özelliğini yaz." demiş. Geciktirdim biraz, kusura bakmasın. Buyurun efendim, yedi maddeyle ben:
1) Ben acil durumlar insanıyım. Olay anında oldukça sakinim, paniklemeden sorunu çözümlemeye odaklanıyorum. Sorun bittikten sonra elim ayağım titriyor,ama önemli değil, sorun çözülmüş oluyor. Bu huyumu seviyorum.
2)Vericiyim, sevdiğim insanlar için elimden gelenleri sonuna kadar yapmaktan büyük bir huzur duyuyorum.(Maddi-manevi).
3)Araştırmayı, sorgulamayı, kendimi başkalarının yerine koymayı seviyorum. Her zaman başaramasam da deniyorum en azından...
4)Beni yeterince tanımayanlar "soğuk" olduğumu düşünüyor. Haklılar da, rol yapmayı bilmiyorum. Hemen arkadaş olamıyorum. Dost konusunda seçiciyim, dostluklarım uzun sürelidir bu nedenle. Sevince tam severim. Bencillik, saygısızlık, duyarsızlık, çıkar amaçlı ilişkileri sevmiyorum. Dürüstlük ön koşul benim için...
5)Yolcu ettiklerim yerine varıncaya değin fena halde tedirgin oluyorum, huzurum kaçıyor. Her telefonda panikliyorum.
6)Ülke sorunlarını kendime dert ediyorum, haberleri izlemeden duramıyorum.
7)Son yıllarda çok istediğim halde telefon etmeyi hep ihmal ediyorum, erteliyorum, unutuyorum. Neden böyle oldum onu da bilmiyorum. Oysa eskiden dostlarımı hep ben arardım. Acil durumlar dışında kimseyi aramıyorum. Bu konuda çok da sitem alıyorum. Bir çeşit hastalıklı durum hali. Kızıyorum kendime, doktoru var mı bu durumun?
Ohh yazdım işte...
Bu yazıyı okuyan sen, eğer yazmadıysan mimliyorum seni, başlayınca bitiyor çok zor değil. Hadi biraz da kendini düşün ve yaz olur mu?
17 Aralık 2010 Cuma
KENDİNİ DİNLE (MİM)

Sevgili Zuzular'ın Annesi beni mimlemiş. Teşekkür ederek hemen yanıtlamaya başlıyorum. Bugüne değin yanıtlamamış olanlardan arzu edenleri mimliyorum ben de...
En sevdiğiniz kelime: Günaydın
Nefret ettiğiniz kelime: Bakarız!
Ne sizi heyecanlandırır: Geç saatte çalan telefonun sesi.
Heyecanınızı ne öldürür: Başlamak için acele etme, dur hele!
En sevdiğiniz ses: Eya'nın sesi (Son zamanlarda özellikle söylediği şu şarkı: "Eya'nın başında bir kuş var la la la laaa..."
Nefret ettiğiniz ses:Rte'nin, bağırarak, kendi yaptıklarını başkası yapmış gibi anlattığı demagoji sesi...
Hangi mesleği yapmak istemezsiniz: Yetkisiz bir Bakan...
Hangi doğal yeteneğe sahip olmak isterdiniz: Güzel bir sesim olsun isterdim.
Kendiniz olmasaydınız kim olmak isterdiniz: Bunu hiç düşünmedim, en iyisi kendim kalayım...
Nerede yaşamak isterdiniz: Sevdiklerimin olduğu her yerde...
En önemli kusurunuz: Sigara alışkanlığım...
Size en fazla keyif veren kötü huyunuz:"Gibi" yapamıyorum! Bazen gerekiyor...
Kahramanınız kim: Atatürk
En çok kullandığınız kötü kelime:Aptal mı bunlar?
Şu anki ruh haliniz: Ilımlı... Özlem var bir de...
Hayat felsefenizi hangi slogan özetler:Kırıl düş; eğilme sakın. Tek başına da kalsan doğru bildiğini söyle... Dünyayı sevgi kurtaracak...
Mutluluk rüyanız: Herkesin insanca yaşayabileceği bir dünya; en azından çocukların, tüm çocukların mutlu olacağı bir düzen...
Sizce mutsuzluğun tanımı: Kendinden, içinde bulunduğu durumdan memnun olmama hali, sevgisiz bir yaşam...
Nasıl ölmek isterdiniz: Mümkünse acı çekmeden, acı çektirmeden,kimseye yük olmadan...
Öldüğün zaman cennete giderseniz Allah’ın size ne söylemesini istersiniz:"Hoşgeldin"...
Zuzuların Annesine tekrar teşekkür ediyorum. Yavrularıyla hep mutlu olsun...
İnsanın kendini yazması zormuş gerçekten...
Sevgili Okuyucu, farkında mısın bilmiyorum, ama şu anda seni mimledim. Hadi kolay gelsin...
Herkese gönüllerince yaşayacağı güzel yıllar diliyorum.
28 Haziran 2010 Pazartesi
SOBELENDİM

Sevgili Ada'm beni sobelemiş. (manikdunya.blogspot.com) Çok teşekkür ediyorum. Tam yazayım diye düşünürken baktım Sevgili Zihni'den de (Sezi-yorum) aynı sobe gelivermiş. Alfabe sırasına göre seçilivermişim. Ehh bir taşla iki sobeyi yanıtlamış oluyorum böylece...
Kural gereği sizi mimleyenin ya da sobeleyenin linkini veriyorsunuz; soruları yanıtlıyorsunuz ve siz de beş kişiyi linkini de vererek sobeliyorsunuz...
İşte o sorular ve yanıtları:
*Hangi işleri yarım bırakırsın, ya da yarım bıraktığın neler var? Yarım bıraktığım örgüler var.
*Yakın zamanda kaybettiğin biri var mı? En son öğretmen arkadaşımı kaybettim.
*En ağır bulduğun, sana dokunan yemek var mı? Yağlı yemekleri sevmiyorum.
*Cinsellik ve aşk anlamında unutamadığın biri var mı? Böyle biri yok, ben aşık olduğum kişiyle evlendim. Otuz dört yıl olacak neredeyse...
*Çocukken sevdiğin çizgi filmler? Bizim çocukluğumuzda çizgi romanlar vardı gazetelerde, çizgi film yoktu. Ancak çocuklarımla birlikte onların sevdikleri tüm çizgi filmleri ben de izledim. Şeker Kız, Şirinler, Haidi, Pinokyo...
Ha biz çocukluğumuzda tommiks, teksas gibi çizgi romanlar okuduk. Bir de resimli fotoromanlar vardı... Daha sonraları Gırgır'ı takip etmeye başladık.
*Blogger'e ne zaman kayıt oldun, kim vesile oldu, nereden duydun? Ekim, 2007'den bu yana yazıyorum blogumda. Kızım yazıyordu, ondan gördüm önce. Ben de bir deneyeyim derken baktım oluverdi. İyi ki de olmuş. Blog yazmayı da blogları okumayı da çok seviyorum. Çok da bilgileniyorum bu sayede. Olayları birebir yaşamış insanların içten anlatımları çok güvenilir geliyor bana. Arada yanılmalar olsa da, çoğunun iyi insanlar, duyarlı insanlar olduklarını hissediyorum.
*Çok paran olsa ne yapardın? Çok param olsa kocaman bir apartman alırdım. Tüm sevdiklerimi oradaki dairelere yerleştirirdim. Herkes kendi hayatını özgürce yaşasın, kimse kimseye karışmasın; ancak zor anlarda yardımına kolayca koşabilsin isterdim. Yaşlanıyor muyum nedir? Son zamanlarda bunu istiyorum. Kimse kimseye karışmamak koşuluyla diye de ekliyorum. İyiyken kötü olmak da var böyle bir ortamda. Hem uzak gibi hem de çok yakın... Çok şey mi istiyorum?
Eveeet, sanırım görev tamamlandı; şimdi en zor kısım, o beş kişiyi seçmekte sıra...
Portakalı soydum, baş ucuma koydum, ben bir yalan uydurdum. Dıma, dıma dım, kırmızı mum... Yok olmadı. Baştan sayacağım:
Oooo piti piti çikolata sepeti... Yok yok bu da değil, en iyisi fotoğrafta gördüğünüz tavşana çektirmek, şansınıza artık...
Hah tamam, açıklıyorum...
*Funda
*BİR
*Gönül Çelen(Şanslı)
*Sokak Kedisi
*Hayat İzlerim
Hadi sıra sizde, kolay gelsin.
Not: Bu arada kendi rekorumu kırdım. Bir güne üç yazı sığdırdım.
20 Mart 2010 Cumartesi
YARATICI BLOGGER ÖDÜLÜ

İçimdeki Ucu Bilenmemiş Kelimelerim
ve
HARUN BARIŞ
Barış Zamanı
Blogumu Yaratıcı Blogger olarak seçmişler ve ödüllendirmişler. İkisine de çok teşekkür ederim.
Rüyayla, kendine özgü anlatımıyla beni etkiliyor; bulunduğum ortamdan alıp başka dünyalara götürüyor.
Barış Zamanı ise durup soluklandığım, müzikle ruhumu dinlendirdiğim, yıkayıp arındırdığım, kendimle barıştığım bir blog...
Benim de başkalarını ödüllendirmem gerekiyor. İşin en zor yanı da sanırım bu. Çünkü birbirinden değerli, birbirinden yaratıcı o kadar çok blog var ki hangisini seçmeli? Önce yazan-okuyan herkesi tüm içtenliğimle kutluyorum. Hepiniz her türlü övgüyü inanın hak ediyorsunuz. Özellikle de anne blogları ve yoğun çalışma ortamı içinde bloguna da zaman ayıranlar, ödüllendirdim sizleri.
Ancak aranızdan yedi(7) blogu seçmem gerekiyor kural gereği. İşte seçtiklerim:
1
KIRMIZI GÜNLÜK
"Bir elinde cımbız, bir elinde ayna, dünyanın umrunda değil, ama dünya O'nun umrunda" dese de kendisi,
Sevgili BEENMAYA blog dünyasında önemli bir kalem. Benim severek izlediğim yaratıcı bir blogger...
2
JİVAGO
"Bu Vatan'dan başka bir vatan yok, arama!
Bizden başka düşünen yok, arama!
Vazgeç ötelerden, yorma kendini!,
Bu Vatan'dan güzeli yok, arama!"
diyen ve güzel şiirleriyle yaratıcı bloger ödülünü hak eden Dr Jivago kalemin hiç susmasın...
3
OİPOlmadık İşler Peşinde
Çok yeni tanıdığım bir blog OİP...
Bir gittim saatlerce çıkamadım içinden. Çizgilerle anlattığı "Bir Bloggerin Anatomisi" serisi hem eğlendirdi, hem de düşündürdü beni. Hepimizi zekice eleştiren bu blog da ödülü fazlasıyla hak ediyor bence.
4
ÖZGÜR ANNE
Benim en çok zaman geçirdiğim, gözümü açar açmaz ilk olarak ona koştuğum; yeni yazı göremeyince endişelendiğim, yazılarını tekrar tekrar okumaktan bıkmadığım, fotoğrafların karşısında kendimden geçtiğim bu blog, benim için çok özel. Özgür Anneyi, dünyaya merhaba demeden öncesinden beri izliyorum, izledikçe de hayranlık duyuyorum. Onu seçme nedenim sadece bu değil, onun kişiliğinde tüm Anne Bloglarını ödüllendiriyorum. Hangisini seçsem diye düşünürken ayrım yapamayacağımı anladım ve böyle bir çözüm buldum. Ödül, her anlamda "YARATICI" olan annelere gitsin, kendi aralarında üleştirsinler.
5
FACEBLOG
Ali İkizkayaNam-ı diğer Petit Prince(Güccük Prens). En çok sevgi yoksulu olmaktan korktuğunu söylese de ne kadar zengin olduğunu hepimiz biliyoruz. Hem birbirinden zengin içerikle yazdığı yazıları, çektiği fotoğraflardaki yeteneği ve teknik konulardaki başarılı çalışmalarıyla bu ödülü Sevgili Dost Ali İkizkaya'ya gönderiyorum...
6
SUFİ SAJA
Onu anlatmaya sözcüklerim yetersiz kalıyor. Her yazısı birbirinden güzel, birbirinden öğretici. Başlıbaşına bir okul O. Kocaman yüreğiyle herkesi kucaklayacak kadar sevgi yüklü bir bilge kişi... Hızına yetişmek zor olsa da bu ödülü fazlasıyla hak ettiğine inanıyorum.
7
LA PARAGAS
Fuayeden Yazılar
Konu çeşitliliği, bilgi birikimiyle beni kendine çeken bir blog. Kitaba, sanata,sinemaya,spora dair her konuda zevkle okuyabileceğimiz yazıların kahramanı başarılı bir bloger ödüllendirilmez mi?
Bu kadar değil, çok hem de pek çok ödülü hak eden blog var, siz de biliyorsunuz. En azından izlemeye aldıklarımız bu ödülün sahibi aynı zamanda.
2)Teşekkür ediyorsunuz.
3)Ödülün logosunu yayınlıyorsunuz.
4)Yedi Yaratıcı Bloger seçiyorsunuz.
5)Seçtiğiniz blogların linkini veriyorsunuz.
6)Ödüllendirdiklerinizi haberdar ediyorsunuz.
Hadi bakalım sıra sizde, kolay gelsin. Susmayın lütfen. Şekerbank reklamındaki sloganla veda edeyim size. "Üreten susarsa Türkiye susar. Üretenin yanındayız." Sevgilerimle...
18 Ocak 2010 Pazartesi
"DOKUNULMAZLIK MİMİ" NE KATILAN BLOGER DOSTLARININ DİKKATİNE
"sevgili aysema az önce sokak kedisi'nden şöyle bir yorum aldım ve hemen sana iletmek istedim ne dersin böyle bir şey yapılabilir mi acaba?
"Güzel Mim ve güzel yanıtlar, yorumlar, katılımlar.
Tüm yanıtlayanları takip etmek istiyorum fakat mim dağıldıkca bu çok zor olacak.
Her yeni mimlenen arkadaş yanıtlarını mim'i başlatan Sevgili Aysema'ya da göndermiş olsaydı ve Aysema da bizim gibi takip etmek isteyenler için tüm yazıları bir postta toplasaydı daha kolay olurdu diye düşündüm.
Hazır yeni başlamışken yapılamaz mı böyle bir düzenleme ? "
18 Ocak 2010 14:33
Sevgili Blog Dostları,
Yukarıya aynen kopyaladığın öneri Sevgili Beenmaya'dan bana geldi. Ona da Sevgili Sokak Kedisi'nden gelmiş. Sizlerle paylaşmak istedim.
Ben de bu mime katılan tüm dostlarımızın yazılarını okumak istiyorum. Şu ana kadar olanları da okudum. Yalnız bir yerden sonra takipte zorlanacağız.
Bu konudaki öneriye ne dersiniz? Ya da aklına başka çözüm gelen arkadaş varsa lütfen paylaşsın.
İsterseniz "Aysema'dan Blog Dostlarına Sobee" sayfasına not düşsün. Biz de blogunu ziyaret edelim.
Ne dersiniz?
Not: Mimlediğiniz arkadaşlara bu notu iletirseniz, takip etmemiz kolaylaşır.
Sevgilerimle...
15 Ocak 2010 Cuma
AYSEMA'DAN BLOG DOSTLARINA SOBEE
Okuyan, yazan, düşünen , sorgulayan, yorumlayan insanlarsınız biliyorum. Sizlerin düşünceleri çok önemli. Artık blog okuyucuları her geçen gün artıyor. Bloglar daha çok ciddiye alınıyor, biliyorsunuz.
Dolayısıyla sizlerin düşüncesi çok önemli. Bu nedenle bir mim (sobe) başlatmaya karar verdim. Bu benim ikinci mim başlatışım. Birincisi, bizi çocukluğumuza taşıyan noktalı mimdi.
Yeni mimin de kuralları var:
* Mimi gönderen bloga link veriyorsunuz.
* Üç kişiyi mimliyorsunuz ve mimlediğiniz kişinin bloguna not bırakıyorsunuz. ('Ortaya bıraktım, isteyen alsın.' demiyorsunuz.) Ayrıca olabildiğince bu konuda mimlenmemiş blogları seçmek için özen gösteriyoruz.
* Mimlediğiniz blogların da linkini veriyorsunuz.
Yapacağımız, aşağıdaki sorulara düşüncelerimizi yazmak Şimdiden tüm katılımcılara teşekkür ederim. Ülkemizin aydınlık bir geleceğe ulaşması için hepimizin çorbada tuzumuz olsun değil mi?
1) Dokunulmazlıkların kaldırılması konusunda ne düşünüyorsunuz?
2)Seçim barajı kaldırılsın mı? Neden?
3)Adayların belirlenmesinde nasıl bir yöntem uygulansın?
4)Yargı bağımsızlığı sizin için ne anlam taşıyor?
5) (Beşinci soruyu siz belirlemek durumunda olsaydınız neyi öğrenmek isterdiniz?)
6) Mimlediğimiz bloglar ve linkleri...
Eveet şimdi ilk olarak ben yanıtlıyorum bu mimi...
1) Kürsü dokunulmazlığı korunmalıdır. Bunun dışındaki konularda herkese dokunulabilmelidir. Kimsenin suç işleme özgürlüğü olamaz. Bu nedenle dokunulmazlıklar kaldırılmalıdır. Temiz toplumu temiz milletvekilleriyle sağlayabiliriz değil mi?
2) Seçim barajı kaldırılmalıdır. En azından % 5 olmalıdır. Her düşüncenin temsilcileri meclise girmelidir. % 10 barajında verdiğimiz oylar, tamamen karşısında olduğumuz partiye gidiyor, bu adil değil. Diyelim ki bir parti seçim sonucunda % 9.99 oy aldı. On barajını geçemediği için o oylar diğer partiye gidiyor ve daha çok milletvekili çıkarmasını sağlıyor. Temsilde adalet sağlanmalıdır.
3) Adayların belirlenmesinde lider sultasına son verilmeli, adaylar önseçim yöntemiyle belirlenmelidir. Parti yönetimlerine, ülke çıkarlarını kişisel çıkarlarına feda etmeyecek kişiler seçilmelidir.
4)Yargı kesinlikle bağımsız olmalıdır. Adalet Bakanlığı yargıdan elini çekmelidir. Bir ülkede yargıya güven sarsılırsa düzen bozulur. Yasa dışı güçler yargının yerini alır. Yargı hem bağımsız olmalıdır, hem de adaletin gecikmemesi için her türlü önlem alınmalıdır. Unutmayalım ki geciken adalet adalet değildir.
5)Yazılı ve görsel basın hakkındaki düşünceleriniz? Gazete okumamak, televizyon izlememek çözüm mü? Benim beşinci sorum bu.
Neden derseniz, özellikle televizyonları çok önemsiyorum ben. Okuyan sayısının az olduğunu bildiğimiz bir toplumda televizyonlar çok daha fazla önem kazanıyor. Artık en ücra köylere kadar uzanıyor. Medya savaşları boşuna değil. Halkı yönlendirmenin en etkili yöntemi bu? Bir insanı, bir kitleyi, bir partiyi vezir de rezil de edecek sihirli bir güç...
Bakıyorum ben; öfkeleniyorum, sinirleniyorum, şaşırıyorum... Hem ekranın karşısında olduğum için kendime kızıyorum zaman zaman hem de ekranın arkasındakiler adına utanç duyuyorum. Ama televizyondan hepten vazgeçemiyorum. Çünkü televizyonlara bakarken, gazeteleri okurken ülkeme de bakıyorum aynı zamanda. Ülkeden vazgeçemeyeceğime göre televizyonlardan da vazgeçmiyorum.
Televizyonlar iyi kullanılsa sayısız yarar sağlardı ulusumuza, buna inanıyorum. Nitelikli programlar ve tarafsız bir yayın toplumun kalitesini de yükseltirdi. Ama ne yazık ki...
6) Gelelim sobee diyeceğim kişilere: Çınar, Beenmaya ve Özgür Manav
19 Ekim 2009 Pazartesi
MİMLENDİM



Sevgili Haykırış mimlemiş beni... Hemen yazıyorum:
1. En Sevdiğiniz Üç Çiçek:
Tüm çiçekleri severim, ama üçünü yazmam istenmiş madem, gül-menekşe ve leylak diyorum...
2.Gerçekleşmesini İstediğiniz Üç Hayaliniz:
* Toplumsal anlamda ulusumuzun içinde bulunduğu sıkıntılardan kurtulması, insanların güven içinde kendi yaşamlarını sürdürmeleri, aç ve açıkta kimsenin kalmaması, ulusal kaynaklarımızı birilerinin kendi çıkarları için hovardaca tüketmemeleri, zenginliği de yoksulluğu da adaletli bir şekilde paylaşmamız... Cahilliğin, çirkinliğin, ahlaksızlığın pirim yapmadığı, saygın bilim insanlarının, yurtseverlerin horlanmadığı, gerçek suçluların yargılandığı bir düzen istiyorum...
* Küçük kızımın da mutlu bir evlilik yapması ve onun çocuğunu da bağrıma basmak istiyorum ...
* Tüm sevdiklerimin mutlu, sağlıklı olması...
3. En Sevdiğiniz ve Sevmediğiniz Üç Huyunuz:
Sevdiklerim:
*Ben acil durumlar insanıyım. Olay anında oldukça sakinim, paniklemeden sorunu çözümlemeye odaklanıyorum. Sorun bittikten sonra elim ayağım titriyor,ama önemli değil, sorun çözülmüş oluyor. Bu huyumu seviyorum.
*Vericiyim, sevdiğim insanlar için elimden gelenleri sonuna kadar yapmaktan büyük bir huzur duyuyorum.(Maddi-manevi).
*Araştırmayı, sorgulamayı, kendimi başkalarının yerine koymayı seviyorum. Her zaman başaramasam da deniyorum en azından...
Sevmediğim Özelliklerim:
*Beni yeterince tanımayanlar "soğuk" olduğumu düşünüyor. Haklılar da, rol yapmayı bilmiyorum. Oysa bazı durumlarda bu da gerekiyor.
*Yolcu ettiklerim yerine varıncaya değin fena halde tedirgin oluyorum, huzurum kaçıyor. Her telefonda panikliyorum.
*Ülke sorunlarını kendime dert ediyorum, haberleri izlemeden duramıyorum.
4. Gıcık Olduğunuz Üç Hareket:
*Saygısızlık,
*Aşırı bencillik,
*Duyarsızlık...
5. Bu Benim Bu Güne Kadar Olan En Kara Günümdü, Dünya Başıma Yıkıldı ve Bir Daha Ayağa Kalkamam Diye Düşündüğünüz Olay:
Sevdiklerimizi yitirdiğimiz anlar yaşamımızın en kötü zamanlarıdır.Hastalıklar da yaralayıcıdır.
Yaşam acısıyla tatlısıyla devam ediyor. Kendimizi bırakmamamız gereğine inanıyorum ben. Düşsek de ayağa kalkmak için pes etmemeliyiz. Güç olan mücadeleye devamdır. İnsan onuruna yakışan güç olanı başarmaktır anlayışındayım. Hem yitirdiğimiz sevdiklerimiz de bizim mutlu olmamızı isterdi değil mi?
Şimdi kural gereği bu mimi beş kişiye göndermem gerekiyor. Kimler daha önce yanıtladı bilemediğim için bu yazıyı okuyan -yanıtlamamış blogerleri- mimliyorum efendim. Lütfen siz de yazın. Sevgilerimle...
24 Ağustos 2009 Pazartesi
YAŞASIN ÖDÜLLENDİRİLDİM

Sevgili Dost Şükrü Yılmaz Tarafından Ödüllendirildim. Kendisine çok teşekkür ederim. Onur duydum.
Ödülün Kuralları:
1-Sizi Ödüllendirene Teşekkür Edin.
2- Sizi Ödüllendirenin Blog Linkini Yayınlayın. (Şükrü Yılmaz)
3- Ödülün Logosunu Yayınlayın
4- 7 Yaratıcı Blog’u Ödüllendirin. ( Ben listemdeki tüm blogları ödüllendiriyorum.)
5- Bu 7 Bloğun Linklerini Yayınlayın. ( Yan tarafta)
6- Ödellendirdiklerinizi Bundan Haberdar Edin. ( Yazlıkta internet sorunlu, yapamayacağım. Özür...)
7- Kendiniz Hakkında 7 İlginç Şey Yazın.
1- Saygısızlıktan hoşlanmam. ( Kim hoşlanır ki?)
2- Bencil insanlara çok kızarım.( Kim kızmaz ki?)
3- Ülke sorunlarına duyarsız insanlara deli olurum. (Kim olmaz ki!)
4- Gece çalışmayı çok severim. (Kim sevmez ki!)
5- Yazlıktan gitmek istemiyorum. ( Kim ister ki?)
6- Blog yazmayı, blog okumayı çok severim. ( Kim sevmez ki?)
7- Yolcu etmeyi hiç sevmem. (Kim sever ki?)
(Bugün küçük kızım yolda, güle güle gitsin, yolu açık olsun...)
Gördüğünüz gibi ilginç bir şey aklıma gelmedi. Sıradan bir insan mıyım neyim ben?
Tekrar teşekkürler...
13 Temmuz 2009 Pazartesi
SİZCE EVLİLİK NEDİR?
Melih Cevdet Anday'a sormuşlar:
" Evlilik nedir?" diye...
Melih Cevdet:
- Eskiden, kız tarafının ve oğlan tarafının ailesi bir araya gelir, yeni çiftin kuracağı yuva için beraber hazırlık yapılır, beraberce yeni ev dizilirdi. Tabi o zamanlar evler genelde bahçe içinde müstakil evlerdi. O yüzden buna EVLENMEK denirdi.
Şimdi ise yeni evliler apartman dairelerinde yani katlarda oturuyorlar, bu yüzden artık evlilik KATLANMAKTIR.
demiş.
Hadi bir mim başlatalım mı? Sizce evlilik nedir?
Okuyan katılsın bu mime.
Sevgili okuyucu mimledim seni. Kaçamazsın!..
13 Mayıs 2009 Çarşamba
MİM- OKUMA SERÜVENİNİZİN BAŞLANGICI
İzmir'de Sanat :
" Okuma serüveninizde unutamadığınız, hayatınızın bir dönemine, özellikle de çocukluğunuz ve ilkgençliğinizin hayal dünyasının oluşumuna etki eden yazar kim? Hangi kitabı elinize aldığınızda döner gidersiniz o günlere?"
Diyerek mimlemiş beni. Bugün beş saatlik otobüs yolculuğumda bunu düşündüm. Sahi böyle bir kitap var mıydı çocukluğumda ve ilk gençlik yıllarımda? Evet, vardı, ama bir kitap değil, pek çok kitap! Hangisi en çok derken dalıp gitmişim uzaklara...
Sıcak sımsıcak bir hava, öyle ki asfaltları eriten cinsten olanını düşünün. Dört ay süren yaz tatili... Oldukça uzun. Ve bu sürenin tamamına yakınını evde, mahallede geçiren bir çocuk. Televizyon yok, bilgisayar yok, ateri materi, müzikçalar yok.Radyo var. Haa taş plaklar var, hala saklarım. Bir de kitaplar... Biz kitapları okumazdık, yutardık. Kimbilir onlar aracılığıyla nerelere nerelere gitmişizdir! Kimlere gülüp kimlere ağlamışızdır? Kitabı çabuk okumak zorundaydık. Çünkü sırada bekleyenler olurdu hep... Bir kitap elden ele dolaşırdı. Kitap hakkında konuşur tartışırdık. Hatta kirayla kitap verilirdi.
Yalnız kitap seçme lüksümüz yoktu çocukluğumuzda. Elimize ne geçerse okurduk. Tommiks, Teksas da dahildi okuduklarımıza...
İlk hatırladığım ciddi eseri , ilkokul beşinci sınıfta okumuştum. " Genç Kızlar"... Yazar da kahramanlar da yabancıydı. Fazla bir şey anlamamış olsam da yatılı bir okuldaki kız öğrencilerin maceraları hoşuma gitmişti. Sanırım ablalarımızın okuduğu kitap bizim elimize geçmişti.
Bu kitapla ilgili yıllar sonra yaşadığım şaşkınlığı anlatmadan geçemeyeceğim.
Bir gün televizyonda , çevirmen olarak tanıdığım , Nihal Yeğinobalı ile yapılan söyleşiye denk geldim. Meğer benim ilkokul son sınıfta okuduğum "Genç Kızlar" romanının yazarı kendisiymiş. Eser o döneme göre biraz erotik olduğu için uydurduğu Vincent Ewing takma adıyla yayınlamış. Uzun yıllar yabancı bir yazar tarafından yazıldığı sanılmış bu kitabın. Ben de öyle sanmıştım. Sanırım birkaç yıl önce kendi adıyla yeni baskısını yaptırmış. Bulursam alıp yeniden okumalıyım Genç Kızlar'ı...
İlk gençlik yıllarımızın çoğu Kerime Nadir, Muazzez Tahsin Berkant romanlarıyla geçti . Ayrıca o yıllarda gazetelerde romanlar bölüm bölüm yayınlanırdı. Eve alınan gazete merakla beklenirdi. Okuma sırası yüzünden evde çocuklar arası kavgalar yaşanırdı. Ben bu tartışmalara girmez, herkesin okumasını beklerdim. Sonunda gazete bana kalırdı, tartışmalardan uzak keyfini çıkara çıkara okurdum...
Arkadaşlar arasında okumalarımızla hava atardık. Yarışırdık desem daha mı doğru olurdu, bilmiyorum. Okuduğumuz kitapların listesini tutardık. Birbirimize gösterirdik. Bizi geçen olursa üzülürdük, daha çok kitap bulmaya, okumaya çalışırdık. (Okumadığımız kitabı listeye eklemek gibi sahtekarlık etmezdik, dürüsttük, kendimize saygımız vardı. Hakkıyla kazanmak isterdik.)
Ve yaşamımı etkileyen, o yıllardan beni bugünlere taşıyan kitaplar arasında sayabileceklerim: Reşat Nuri'den "Çalıkuşu" (ortaokulda ödev olarak incelemiştim) daha sonraları "Yeşil Gece"; Yakup Kadri'nin " Yaban" romanı ve Halide Edip'in "Vurun Kahpeye" ...
Vurun Kahbeye romanının kahramanı Aliye Öğretmenin ettiği yemin:
"Toprağınız toprağım, eviniz evim; burası için, bu diyarın çocukları için bir ana, bir ışık olacağım ve hiçbir şeyden korkmayacağım; vallahi ve billahi!"
Bu yemin beni çok etkilemişti. Defterlerimin ilk sayfalarına yazmıştım bunu. Aliye öğretmeni taşlayarak öldüren yobazlara çok kızmış, Aliye öğretmen için de gözyaşı dökmüştüm küçük yüreğimle...
Sonra diğer kitaplar birbirini izledi. Şimdilik bu kadarla bırakıyorum.
Ve Rüyayla, Parpali, Özgür Anne, Öykü, Sufi, Gülen Tezer ,Beenmaya, Bendeniz, Pandora mimlendiniz efendim. Ayrıca yazmak isteyen herkes...
Sevgilerimle...
30 Mart 2009 Pazartesi
AKLIMA İLK GELEN CÜMLELERİ YAZDIM (MİM)

Uzun uzun bakıyorum...
Üç tarafı deniz,
Denizin kıyıları aydınlık
Aydınlık yayıldı, yayılacak...
Aklıma ilk gelen cümleleri yazmak istiyorum.
Seçim, seçim, seçim
ve
Geçim, geçim, geçim
Diyor iç sesim, dış sesim durmadan.
Hiç aklımdan çıkmıyor ki!..
Bugün seçim, yarın geçim konuşulacak.
Bundan sonra daha zor mu olacak ?
Seçim için ertelenen geçim...
Biraz önce başbakanı dinledim televizyonda.
Sözleri bal, yüzü sirke satıyordu,
Yüzüne mi, sözüne mi inanacağımı bilemedim.
"Ankara Ankara güzel Ankara!"
Işıklar birden söndü baksana
Bilgisayarlar çöktü, anlasana!
"İstanbul'un orta yeri sinema
Garipliğim mahsunluğum duyurmayın anama"
Oğlu Kılıçdar coşmuş,
Durdursana!
"İzmir'in kavakları, dökülür yaprakları"
Bize de gavur diyenler
Toplasın sandıkları!
"Karadır kaşların ferman yazdırır"
Bu oy beni derin derin bezdirir.
Zonguldak Zonguldak vurur yüreğim...
"Yüz karası değil,
Kömür karası!
Böyle kazanılır,
Ekmek parası..."
Anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul zurna az mı gelecek yine?
Seçip seçip atıyordu çöplüğe...
" Amanı da tatlım benim amanı
Amanı da gül demetim amanı
Şu denizler şu göller
Akarsular akmazsular ülkesinde şu balık
Var da niçin
Tra lal la
Yok da neden
Tra lal lam"
Seçim seçim...
"Mühür mühür üstüne
Bu mühürün aslı ne?
Kim eğitmiş bu toprağı?
Vay benim ekmek ekmek dilenciliğim
Süt kuzusu suçsuzluğum vay benim.
Kilit kilit üstüne
Bu kilidin aslı ne?
Yağma talan korku kuşku!
Masal masal üstüne
Bu masalın aslı ne?
Yetmez mi türkülerim,
Masal benim neyime?
Vay benim düşazması kurtuluşlarım
Yol üstünde yolsuzluğum vay benim...
Mim'in mim'im üstüne
Bu mim'in aslı ne?
Gayyor beni sobelemiş,
Mim'i başım üstüne...
Aklına ilk gelenleri yaz, demiş.
Bugün pazar, 29 Mart
Karşımda Türkiye haritası,
Bakarım bakarım
Denizi görürüm,
Denizlerden yükselen güneş her yere yansısın derim...
Parpali, Rüyayla, pRncfrn, Günceran da
Mim'e katılsın isterim...
26 Mart 2009 Perşembe
"MİM" LERKEN MİMLENMEK
İlk kez bir mim başlattım. Üstelik blog listemdeki herkesi mimledim.
Bir ara ,ben de yazmalıyım, diye düşündüm, ama doğrusu zor geldi. Öğretmen kurnazlığına başvurayım, dedim tutmadı. Öğretmen kurnazlığı da neymiş diyenler için , meslek sırrı demeden, açıklayayım bari.
Öğrencilerimiz bilmediğimiz bir konuda soru yöneltince, "Aaa bunu bilmiyor musun? Sana ödev, araştır gel, arkadaşlarına da anlatırsın!" diye zaman kazanma yöntemi vardır. Bu arada öğretmen de konuyu araştırıp gerekli yanıtı hazırlamış olur. Ben de bu kurnazlığa yöneldim, ama kaçamadım.
Önce Özgür Anne, sonra da Cesetizleri beni uyardı. "Mimleyip yazmamak olmaz, biz de seni mimledik!" diyiverdiler. Çaresiz ben de yanıtlıyorum kendi mimimi...
"Yeteneğe çok saygı duymuyorum. Yetenek genetiktir. Önemli olan onunla ne yaptığınızdır." Martin Ritt
Alıştırma:
Genellikle çok derinlerde sakladığımız kazarak ortaya çıkarabileceğimiz yönlerimiz vardır. Kim ne derse desin hiçbir zaman çok geç değildir.
Eksiklerimiz kadar olumlu yönlerimizi de kabul etmek oldukça önemlidir.
Cümleleri tamamlayın lütfen:
1. Çocukken .filmlerin ilk sahnelerini hep kaçırırdım. Çünkü annem sinemaya giderdi, biz de okuldan çıktıktan sonra sinemaya giderdik, kapılar açık olurdu, filmin sonlarına yetişirdik. Biraz daha büyüyünce cumartesi günleri arkadaşlarımızla sinemaya giderdik, ama bu kez de babamdan izin almak büyük sorundu. Nedense hep son anda "Hadi gidin! derdi, gittiğimizde film başlamış olurdu. Şimdilerde çocuklarla evde film izlerken de birkaç kez başa almak zorunda kalıyorlar. Ocağı kısayım, çayları doldurayım diyerek mutfak seferleri yapıyorum. Alışkanlık mı yaptı nedir? İyi ki başa alma gibi teknoloji harikası var. Evet ben çocukken filmlerin başını hep kaçırdım.
2. Çocukken .kendime ait bir odadan............ yoksundum.
3. Çocukken kendime ait odam olmadığı için belli bir saatten sonra elektriği kapamam gerekiyordu, oysa okuduğum kitabı elimden bir türlü bırakamıyordum. Sokak lambasının ışığında, pencere kenarında hem okuyup hem de roman kahramanlarının acılarına ağlarken ............... yaralanmış olabilirim.
4. Çocukken........yazar.............. olmayı hayal ederdim.
5. Çocukken ...daha çok kitabımın olmasını............ isterdim.
6. Evimizde asla yeterli ....paramız...... olmadı.
7. Çocukken daha fazla ....ilgiye....... ihtiyaç duyardım.
8. Bir daha asla ...annemi....... göremeyeceğim için üzgünüm.
9. Yıllar boyunca ....ülkemizin hak ettiği güzel günlere ulaşıp ulaşmayacağını..... merak ettim.
10. Annemin son günlerinde yanında olamadığım için, birlikte geçiremediğimiz zaman............. kaybımdan dolayı hep kendimi suçladım.
Ohhh işte ben de yanıtladım, artık gönül rahatlığıyla sizlerinkini okuyabilirim. Bu arada mimi yanıtlayan ve yanıtlayacak olan bloger arkadaşlarıma teşekkür ediyorum. Ve şunu asla aklımızdan çıkarmayalım diyorum...
Hiçbir şey için çok geç değil.
12 Şubat 2009 Perşembe
MİM - ÇOCUKTUM UFACIKTIM


Sevgili Rüyayla 5 Şubat 2009 Tarihinde beni mimlemişti. Yazamadım bir türlü.
Çocukluğum : Hem çok uzak, dem de o kadar yakın ki... Hele yaşadığım şu son aylarda! Yakın, çünkü torunumla ilgilenirken gidip gidip geldim o günlere. Sadece o günlere olsa yine iyi! İçine çok daha yoğun olarak çocuklarımın doğumu, çocukluğu, büyümesi de eklenince karmakarışık oldum tam anlamıyla...
Üç kuşak çocukluk...
Yeni kuşak Yağmurcuk... Çocukluğu nasıl geçecek acaba? Hangi oyunları oynayacak bilemiyorum. Sağ olursam sokakta, parkta, çimenlerde, deniz kenarında oynamasına yardımcı olacağım. Evcilik oynayacağım onunla. Boyama kitapları, resim defterleri, yap-bozlar, masal kitaplarıyla tanıştıracağım onu. Anne -babası da yapacak ama ben işi sağlama alayım diye yazıyorum buraya. Çünkü yetişeceği ev, bilgisayar cenneti. Gözünü açtı, bilgisayarla tanıştı. Sadece bilsayar olsun istemiyorum çocukluğunda... Çocukluğunu çocuk gibi yaşasın Yağmur'um...
İkinci kuşak çocuklarım:
1)

2)

İkisi de çocukluklarını da gençliklerini de doya doya yaşadılar diye düşünüyorum... Yağmur için düşündüklerimi onlara da uyguladım ve başarılı sonuçlar aldım. Mutluyum, gururluyum bu konuda...
Ve üçüncü kuşak: Ben...
Sabahtan bu yana tüm albümleri açtım, çekmeceler dolusu fotografları salonun ortasına döktüm. Çocukluğumu aradım fotografların arasında. İnanır mısınız o kadar azdı ki!.. Ben bile şaşırdım. Aile fotografları, okul fotografları vardı, çocuk olarak ben yoktum, yalnız olarak, iyi mi?
Bulduklarımdan bir iki örnek seçtim. İşte buyrun...


Aile resimlerinden...
Topluluk fotografı ilkokul 5. sınıftan mezun olunurken çekilmişti. Henüz ilköğretim sekiz yıla çıkmamıştı. O günü dün gibi canlı anımsıyorum. Ön sırada oturuyorum,sağ yanımdaki çocuk yanılmıyorsam Sevgili Ayten Öğretmen'imin yeğeniydi...Neyse bizim çocukluğumuz çoğunlukla sokakta geçti. Ne güzel günlerdi onlar! Gece geç saatlere kadar mahalledeki arkadaşlarımızla oynardık. Yakan top, istop, ip atlama, kiremit devirme, çember çevirme (holilop muydu adı kızların beline takarak çevirdiği çemberin adı? Erkeklerin ki başkaydı, onlar sanırım sürükleyerek götürürlerdi telden yapılmış çemberleri. Kızlarınki plastiktendi .)
En mutlu zamanlarımız mahallemizdeki liseli abla ve abilerin bizimle oynadığı saklambaç oyunuydu. "Önüm arkam sağım solum sobeee!" derken ebe olan kişi, biz çoktan saklanmış olurduk bir kuytu köşeye...
Evlerimiz bahçe içindeydi. İlk çocukluğum Erzincan'da Atatürk Mahallesinin 132. caddesindeki kurma evlerde geçti. 1939 Büyük Erzincan Depreminden sonra , depreme dayanıklı, tek katlı , bahçe ortasında yapılmış evler... Çocuklar için bulunmaz bir mekan!
Kedimiz ve köpeklerimiz vardı. Onları severek birlikte büyüdük. Bahçede arkadaşlarımızla toplanıp "Güzellik mi Çirkinlik mi? " oynardık. Ebe olan kişi "güzellik" derse, güzel görünmek için elimizden geleni yapardık. "Çirkinlik" derse en korkunç görüntüler sergilemek için yarışırdık. Çünkü en az güzelleşebilen ya da en az çirkinleşebilen ebe olurdu, yarışmayı kazanamazdı.
Tabancalarımız vardı, ama bunlar su tabancalarıydı. "Hırsız-Polis"çilik oynardık. Suçluları yakalar, cezalandırırdık. Cezalar; şarkı söyletmek, horoz gibi öttürmek, kedi gibi miyavlatmak olurdu.
Meyveli ağacı olan bahçelerden meyve aşırırdık. Komşu teyzelerimizi kızdırırdık, annemizi kızdırırdık. Severlerdi, ama kızarlardı da!
Yaramazlık yaptığımızda dayak da yerdik annemizden. Bir gün komşumuzun bahçesindeki havuzda yıkandık diye (yüzdüm diyemeyeceğim, sanırım küçük bir havuzdu ve bahçeyi sulamak amacıyla yapılmıştı.) annemin çok kızdığını anımsıyorum. Kızgınlığı yanımızda erkek çocukların da oluşunaydı sanırım. Yanılmıyorsam 6-7 yaşlarındaydık o zaman. Elbiselerimizle girip oynamıştık hep birlikte... Çok eğlendiğim bir günde dayak yemiştim annemden. Daha sonra yaramazlık yapınca babamın eve gelişini bekler olmuştum. Saat 17.00 gibi babam eve gelirdi ve ben onu karşılamaya giderdim. Yolda babamla yarış yapardık koşarak. Onu geçmek beni sevindirirdi. Eve birlikte girince annemin kızgınlığı da geçmiş olurdu. Yalnız eve girmeden mutlaka bahçedeki suyla elimizi, yüzümüzü, ayaklarımızı yıkardık. Başka türlü eve girme şansımız olmazdı...
Televizyon yoktu, bilgisayar yoktu, telefon yoktu evde... Ancak ben telefonla yine de ilkokulda tanıştım.
Atatürk İlkokuluna gidiyordum. Bu okul, o dönemde Erzincan'ın en iyi okullarındandı. Ve tüm üstdüzey görevde olanların çocukları da bu okula gidiyordu.Benim babam Karayollarında işçiydi. Benim gibi olan arkadaşlarım da vardı, ayrım yapılmazdı. Jandarma Komutanının kızı yakın arkadaşımdı. Birbirimizin evine gidip gelirdik. Faytonla okuldan alırlardı bizi, güya ders çalışmak için giderdik onlara, ama en büyük oyuncağımız evlerindeki telefondu. Ve o telefonla Erzincan Valisinin oğlu sınıf arkadaşımızdı(Şahap Gazezoğlu),onu arardık başka isimle. Aklımızca işletmeye çalışırdık ve her seferinde de santraldeki görevliye yakalanırdık. Arkadaşıma "Babana şikayet edeceğim!" diyince telefonu kapatıp nasıl tanıdığına akıl sır erdiremezdik. Bir dahaki buluşmamızda yine aynı şekilde yakalanırdık. Vazgeçmezdik. Bildiğimiz tek numara oydu... "Semih Süldür, Paldur Küldür!" diye kızdırdığımız Başhekimin oğlunun numarasını bilseydik onu da işletmeyi düşünmüştük...
Radyo, çok önemliydi. Ajanslar dikkatle dinlenirdi, Yassı Ada duruşmalarında sesimizi çıkarmadan oturtulurduk. Büyükler dinlerdi. Radyosu olmayan komşular da bize gelirdi haberleri dinlemek için.
Arkası Yarın, radyo tiyatroları önemliydi. Bir de müzik doğal olarak dinlenirdi.
O dönemde, sinemaya çok gidilirdi. Gündüz bayanlar giderdi. Biz de saat 15.30'da okuldan çıkınca sinemaya giderdik, kapılar açık olurdu, filmlerin sonunu izler, annemizle birlikte eve dönerdik. Konserler de aynı şekilde okul çıkışı yarım da olsa dinlenirdi. Akşamları ailecek giderdik sinemaya. Köpeğimiz bize eşlik ederdi. Çıkışta da onca kalabalığın arasında bizi bulurdu...
Bizim çocukluğumuzda büyüklerin sözü çok geçerdi. Sadece sözü mü? Bir bakışla annemizin ne istediğini hemen anlardık. "Sen sus, gözlerin konuşsun!" örneği nasıl da konuşturmayı bilirlerdi gözlerini. Bir kez ben de çocuklarımın üzerinde denemek istemiştim de göz işaretini, dünya aleme duyurmuşlardı çocuklarım: "Anne n'oldu, niye öyle gözünü kırptın, niçin baktın bana öyle?!" diye soru yağmuruna tutmuşlardı beni. Bir daha mı tövbeler olsun, zamane çocukları bunlar...
Bizim kuşak şanslı mı şanssız mı bilmiyorum. Bildiğim ana-babanın sözünün geçtiği çağda çocuk; çocukların sözünün geçtiği dönemde ana-baba olduk. Şikayetçi miyim? Hayır, hiç değilim...
Ne çok söyleyecek sözüm varmış, bir kısmını paylaşabildim sizlerle... Ne yazdığımın farkında da değilim. Durup düşünmeden yazdım yazdım yazdım...
Çok teşekkürler RÜYAYLA'M... Beni çooookkk uzaklara taşıdın! Mutlandım, hüzünlendim, dağıldım, toparlandım ve sonunda yazıyı tamamladım. Bitti mi?
Biter mi? Kimbilir daha neler neler var unutulan, gün ışığına çıkmayı bekleyen...
Şimdi mimleme sırası bende... Acaba bu mimi kimler yazmadı ki? Yazmayan herkese mimliyorum. Lütfen yazın, çok güzel bir mim.

Bu yazıyı okuyan ve "çocukluğum" mimini yazmayan blogerler mimlendiniz, haberiniz olsun... Hadi bakalım bekliyorum... Kolay gelsin...
2 Şubat 2009 Pazartesi
BİR GÜN ÖDER HESABI (Yediden Yetmiş Yediye Yaz Dostum-MİMİ)
Sevgili arkadaşım beni mimlemiş, çok teşekkür ederim. Ancak hem onun yazısını hen de Günceran'ın yazısını okuyunca, bu konuda ne yazarsam yazayım, onlarınki kadar güzel olamaz, duygusuna kapıldım. O nedenle de kısa yazacağım...
Barış Manço'yu ilk kez bir kartpostalda görmüştüm. Upuzun saçları ve elindeki gitarI dikkatimi çekmişti. Ve caddenin ortasında oturuyordu. Barış Manço ve Kurtalan Ekspres yazıyordu yanılmıyorsam kartın üstünde... Ben ilk gençlik yıllarımı yaşıyordum o sıralar... Ve " Dağlar Dağlar" dilimize düşmüştü:
"Dağlar dağlar yol ver geçem; sevdiğimi son kez olsun yakından görem!"
Kimbilir o sıralar neler çağrıştırıyordu bu şarkı benim yaştakilere!
Sonra "Adam Olacak Çocuk" lu yıllar... Her pazar ailecek televizyonun karşısında oturmalarımız, küçük kızımın: " Ben de, ben de katılmak istiyorum!" tutturmaları ve yazdığımız başvuru mektuplarının yanıtsız kalışı. Her hafta, belki bu sefer, bekleyişlerinin hüsranla sunuçlanışı! Küçük kızımıza çaresizce bahaneler uyduruşumuz! Binlerce ailenin yaptığı gibi...
"Sen gülünce güller açar gülpembe..."
"Domates biber patlıcan..."
"Arkadaşım eşek..."
"Bugün bayram,erken kalkın çocuklar..."
"Kol düğmeleri..."
Ve diğerleri ... Hepsi o dönemde zevkle dinlediğimiz, çocuklarımızın sevdiği şarkıları...
Ancak bugün düşündüğümde benim için en önemli şarkısı:
"Sarı çizmeli Memed Ağa bir gün öder hesabı. Yaz dostum..."
Ne dersiniz? Sarı çizmeli, ya da çizmesiz tüm ağalar bir gün öder mi hesabı?
Barış Manço'ya saygılarımla. Unutmadık, unutamadık, unutmayacağız... Eserleriyle yaşayacak tüm gerçek sanatçılar gibi...
Şimdi kimleri mimlesem acaba?
En iyisi "Yediden yetmiş yediye " herkesi mimlemek istiyorum.
Barış Manço sizin için ne ifade ediyor ?
Lütfen yaz dostum...
28 Aralık 2008 Pazar
GİTTİĞİM VE SEVDİĞİM YERLER MİMİ

Zonguldak Deniz Kulübü gece eğlencelerinin en eski ve en güzel mekanı...
Ordu evi, toplu yemekler için uygun bir yer...
Sevgili Rüyayla beni mimlemiş. Sıkıntıdan patlamak üzere olduğum bir anda gördüm mimi ve çok sevindim.
Eski fotoğraflarımı, kendi bilgisayarlarından benimkine aktarmalarını istedim çocuklarımdan. Hemen aktarıverdiler, çok iyi oldu. Neler neler varmış unuttuğum...
Kimi hüzünlendirdi, çok hüzünlendirdi beni (anneciğimin son görüntüleri), ağladım uzun uzun! Kimisi de güldürdü, mutlu etti. Yaşam gibi...
Sevdiğiniz ve gittiğiniz yerleri yazın. Mim konusu bu...
"Bülbülü altın kafese koymuşlar, ah vatanım demiş!" Ben de evimi özledim galiba. İşte evim...
Bu da evimize çıkan merdivenler...
Ve balkonumuzdan görünenler:
Efendim yukarda gördüğünüz mekan Zonguldak'ın ünlü Çatı Kebap salonu. Üniversiteye giden gençlerin en çok özlediği kebapçı. Soslu kebap ya da lahmacun sevenlerin uğradığı bir yer. Çocuklar varken sık sık gittiğim bir yerdi.
Ve mutfak masam: Buyrun alın, çekinmeyin...
Koltuğum, ben ve örgüm...
Öküşne'de İnegöl köftecisinde köfte, piyaz...
Düş Molası'nda balık , balık çorbası...
B Tipi Dernek (Mak. Müh.Lokali), MadencilerLokali, Doktorlar Lokali, sevdiğim, arkadaşlarımla buluştuğum mekanlar. Ayrıca Gazeteciler lokali, Alaborina özel günlerde buluşma noktaları...
İstanbul ve Kutay Pastaneleri...
Bir de kuaförümden söz etmem lazım. Bulunmaktan mutlu olduğum bir yer; kendisini de düşüncelerini de sevdiğim kuaförüm Barış, Kuaför Barış...
Ve Dikili,
Ve Ayvalık,
Ve Alanya,
Ve Ankara,
Ve Elazığ,
Ve Amasra,
Ve İSTANBUL...
Şimdi en sevdiğim bölüme geldik. Kimleri mimlesem acaba?
Yazılarını severek okuduğum Sevgili Parpali, Sevgili Zihni, Sevgili Pandora artık yazma zamanınız gelmedi mi? Buyrun mimlendiniz! Başka? Bu yazıyı okuyup da yazmak isteyen varsa lütfen yazsın...
Sevgiyle kalın, dostça yaşayın...
18 Aralık 2008 Perşembe
MİM MASA ÜSTÜNÜ GÖRÜNTÜLE
4 Aralık 2008 Perşembe
AH ÇANTAM VAH ÇANTAM MİMİ GELDİ
İşte benim şu sıralar kullandığım çantam... Sizler için bir şey ifade etmese de benim için çok önemli. Küçük kızımın armağanı. Büyük kızımın aldığı çantalarım da var.Haksızlık yapmamak için söylüyorum bunu... Neden alışveriş sevmediğim de anlaşılmıştır sanıyorum. Onlar benden zevkli.
Kaç zamandır , şunu bir düzeltsem diyordum. Sevgili Rüyayla mimlemiş beni! "Yüreğinizi açtınız; çantanızı da dökün bakalım!" demiş. Nasıl da fark etti bu karışıklığı? Onun sayesinde düzeltmiş olacağım. Son olarak eşim "Şu gereksiz şeyleri ne tutuyorsun, at gitsin!" diye söylenerek ayıkladığından eskiye oranla daha az şey var içinde, ama yine karışık. Saatlerce telefonum çalıyor ben buluncaya kadar. Anahtar da bir türlü elime gelmiyor... Sizin de oluyor mu bilmiyorum?
Resimleri beğenmeyeceksiniz biliyorum. Ben de beğenmedim. Fotoğraf makinesine nicedir film almayı unuttuk. En kısa sürede almalıyız. Cep telefonumu değiştireceğim zaman, kameralı alacağım. Bunu sadece size söylüyorum. Öğrencilerim, çocuklarım duymasın, aramızda kalsın! " Ne gereği var!" demişliğim çok da... "Büyük lokma ye, büyük konuşma!" boşuna söylememiş atalarımız...Haaa yukarıdaki bilet dün akşam girdi çantama. Küçük kızımın dönüş bileti, buradan aldık. Bayramda geliyor da... Yaşasın!..
Resimler güzel olmadı, ama inanın çok uğraştım. Önce böyle çektim bilgisayarın kamerasıyla... Bilsisayarı yatırarak, olmadı. Karanlık çıktı! Yok yok çiçek çantadan çıkmadı. Fiskos masasında zaten duruyordu, dekor olur diye kaldırmadım. Önüne dizdim çantamdakileri, utandılar mı ne? Görünmüyorlar...
Sonra saçtım büyük masanın üstüne bir de böyle çektim. Tek tek çekmeyi denedim, ben de çıktım perişan halimle vazgeçtim onlardan.Efendim, görünenleri özetleyeyim. Kitabım, ilaçlarım (sadece tansiyon hapı var kullandığım. Diğerleri Parol ağrı kesici ve aspirin), telefonum, iki tane pilot kalem, biri siyah, diğeri kahverengi tokam, otobüs bileti, gözlük kabım,tarağım ön sıralarda...
Arkada cüzdanım var. Açık, ama uzak koydum onu. Yok yok parayla ilgili değil, çocuklarla birlikte resmimiz var, iyi seçilmesin diye öyle uzaklaştırdım. Kasıt var bunda.
Kimliklerim, banka kartım, kimlik gibi kullandığım ehliyetimin içinde bulunduğu ikinci cüzdanın ucu görünüyor sadece... Bunda kasıt yok, acemi fotoğrafçılığımdan öyle çıkmış anlaşılan.
Makyaj malzemelerim de var. Biri yeşil, diğeri siyah iki göz kalemi, üç tane de ruj görüyorum resimde...El kremi ve şemsiye de varmış çantamda. Karadenizin havası belli mi olur, değil mi?
Islak mendil paketi var, bir tane de Kervan restaurant Cafe'den çantama attığım tek kullanışlık ıslak mendil çıktı çantamdan...
Hepsi bu kadar. Ben neler gördüm, bir bilseniz! Çok çanta karıştırmışlığım vardır. ÖSS, Açık Öğretim Sınavlarında bayan polis gelemeyince aramayı bana da yaptırdılar yıllarca... Özellikle türbanlıların çantasında inanın yok, yok! Kaç kez elim makyaj çantalarındaki kremlerin içine girdi yanlışlıkla... Diğer çocuklar bir küçük cüzdanla gelirken, türbanlılar içi tıka basa dolu,neredeyse, valizle...
Kimleri sobelesem ki... Haydi Parpali, Laleninbahçesi,aydanatlayan kedi,kitapkurdu, Handanınkaleminden, Prncfnc, sobelendiniz! Kolay gelsin hepinize...
KİMSE YOK MU
"bu geceyi bağırtan ben değilim bu geceyi bu bir yürek gibi buğulu bu uğultulu yangın gecesini rezil rezil bağırtan ben değilim gem...
-
ANKETİN SORUSU ŞU: Sizce Türkiye'nin en ÖNEMSİZ sorunu nedir? Seçeneklerden sadece birini tıklayacaksınız. Şimdiden teşekkürler...
-
Eşime sordum: "57" dedi, inanamadım! Şaka yapıyorsun, dedim. Hesapla bak, dedi. Hesapladım, hesapladım işin içinden çıkamadım......


