Kadınlar, kadınlar, kadınlar... İnsan neslinin devamını sağlayan; çocuk doğuran, bunları besleyip büyüten kadınlarımız... İnsanlararası ilişkileri daha uyumlu ve yumuşak hale getiren, yani sevgi ve şefkat köprüleri kuran kadınlar... Doğdukları andan başlayarak giyinişleri,oturup kalkmaları, yürüyüşleri, gülüp konuşmaları sınırlandırılmaya çalışılmış kadınlar... "Kutsal" diyerek bir kenara ötelemek istediğimiz, mümkünse evde oturmasını beklediğimiz, paraya ve iktidara el sürmeyen, her türlü sıkıntıya boyun eğen ezilmiş ve bağımlı olması istenen kadınlarımız... Kendi ahlak zafiyetlerimizi gizlemek için suçlu muamelesi yaptığımız kadınlar... Meydanlarda sesini duyurmaya çalışan kadınlar...
Toplumsal düzeni
sağlamak için yola çıkanların ilk hedefi kadınlar oluyor nedense? Kadın
bedenini ve cinsel kimliğini denetim altına almaktan daha önemli
sorunları yokmuş gibi...
Siz hiç doğum yaptınız mı? Ben yaptım hem de iki çeşidini de... Birincisi normal, ikincisi sezeryandı. Yani ikisini de biliyorum. Zorunlu olmadıkça kimse sezeryanla doğum yapmak istemez biliyor musunuz? İsterseniz bırakalım işin uzmanı karar versin, siz de enerjinizi anne ve çocuklarının yaşam kalitesini yükseltecek kendi sorumluluk alanlarınıza yöneltin. Daha doğru olmaz mı?
Eminim kürtaj da yaptırmamışsınızdır, kürtaj yaptırmak için karar vermek zorunda da kalmamışsınızdır. Ben de kürtaj yaptırmadım, çok şükür böyle bir karar vermek zorunda da kalmadım. Ancak bu durumda kalan kadınların ne acılar yaşadığını sizden iyi anlayabilecek durumda olduğumu rahatlıkla söyleyebilirim. Bak ne demişsiniz bu konuda:
"Sezeryanla doğumlara karşı bir başbakanım. Kürtajı bir cinayet olarak görüyorum. Buna kimsenin müsaade etme hakkı olmamalı. Ha anne karnında bir çocuğu öldürürsünüz, ha doğduktan sonra öldürürsünüz hiçbir farkı yok." .
Ve ekliyorsunuz: " Kürtajı bir cinayet olarak görüyorum. Bu ifademe karşı çıkan bazı çevrelere, medya mensuplarına da sesleniyorum. Yatıyorsunuz kalkıyorsunuz Uludere diyorsunuz. Her kürtaj bir Uluderedir."
Oldu mu ya? Kürtaj tıbbi bir konudur ve doktorla hastayı ilgilendirir. Oysa Uludere bir yönetim sorunudur, sizin görev alanınıza girer ve pek çok vatandaşın birilerinin hatası sonucu öldürülmesidir. Asıl cinayet budur ve sorumlularından hesap sorulmalıdır.
Peki yüreklerimizi dağlayan şehit cenazeleri nedir? Bunun adına ne diyeceğiz, bunu neyle kıyaslayacağız? Ve eklesem, sizin hiç çocuğunuz şehit oldu mu?
Ölüm acısını siz de yaşadınız. Yaşlı annenizi kaybettiğinizde nasıl etkilendiğinizi, mezar ziyaretlerinizi TV'ler naklen yansıttılar bize, hepimiz acınızı paylaştık. Evlat acısının hiçbir şeyle kıyaslanamayacağını da biliyoruz değil mi? Onun için konuşurken daha çok düşünmek zorundayız. Bence bilime, bilim insanlarına daha fazla önem vermeliyiz...
Her tür hukuk, insanın bedeni ile kişiliğinin ayrılmaz bir bütün olduğunu ve insanın kendi bedeni ve kişiliği hakkında tek egemen özne olduğunu kabul eder. Bırakalım kadınlar kendi bedenleriyle ilgili kararı kendileri versin. Herkes bakabileceği sayıda çocuk sahibi olsun.
Siz ülkenin her geçen gün büyüyen sorunlarını çözün, ulusal refahı yükseltin, herkese iş, aş verecek bir ortam yaratın; gerçek anlamında adil bir düzen kurun, huzuru sağlayın o zaman göreceksiniz aileler istediğinizden de çok çocuk yapacak...
dünyayı çocuklara verelim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
dünyayı çocuklara verelim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
8 Ağustos 2012 Çarşamba
13 Mart 2012 Salı
ÇOCUK GÖZÜYLE YANGINLAR
Ben bir çocuğum; büyümekten çok korkuyorum.
Korkuyorum çünkü onların yaptıklarını gördükçe, sıçrayarak uyanıyorum tatlı uykularımdan...
Koca koca insanlar tekme tokat birbirlerini dövüyor! Bizim eğitilmemiz gerekiyormuş! 4+4+4 diye garip bir yasayı kabul etmişler kavga gürültü arasında. Bu nasıl olacak böyle?
Aklıma okuduğum "Falaka" öyküsü geldi onları izlerken. Dindar eğitim varmış eskiden. Sarıklı hoca ve öğrencileri yerlerde oturuyorlarmış. Konuşanı, yaramazlık yapanı hocaefendi falakaya yatırıyormuş. İki çocuk tutuyor, bir çocuk da yere yatırılan yaramaz çocuğun ayaklarının altına sopayla vuruyormuş. 4+4+4 nedir, pek anlayamadım. Yoksa vurulacak sopa sayısı mı bu?
Ben bir de şu sözden hiçbir şey anlamadım. Diyor ki:
"Dininin, dilinin, beyninin, ilminin, ırzının, evinin, kininin, kalbinin davacısı bir gençlikten bahsediyorum.”
Ben böyle bir genç olmak istemiyorum. " Yurtta Barış Dünyada Barış" diyen Atatürk'ün sözünü seviyorum, ama bunu söylemekten korkuyorum. Falaka insanın canını yakıyormuş.
Kindarlık iyi değil diyordu ninem. Bunu söylemek de yanlış mı acaba? Beni annemden babamdan ayırıp hapse tıkarlar mı?
Suçsuz insanları hapsedip bir yıl sonra ŞIK olmamış deyip ŞENER şen-er serbest bırakıyormuş büyükler, ben bir gün bile annemden ayrılmaya dayanamam ki...
Dedem kibritle oynama, yangın çıkar, diye uyarıyor beni. Haklı galiba.
Madımak'ta yaramaz adamlar yangın çıkarmış, pek çok insan yanarak ölmüş. Ölenler mi suçlu, yakanlar mı suçlu anlayamadım doğrusu. Yakılarak öldürülenler öykü yazıyorlarmış, şiir yazıyorlarmış, türkü söylüyorlarmış. Kitap okumak da suç mu acaba? Ben okumaktan da korkmaya başladım. Gizli gizli mi okusam ne yapsam? Beni de yakarlarsa!
O yangın görüntülerine dikkatle bakıyorum. Bir çocuk babasının omuzları üstünde yangını seyrediyor, şaşırıyorum. Babam beni öyle bir yere asla götürmez, insanların yanmasına sevinilir mi? Buradaki izleyiciler çok seviniyor, hoplayıp zıplıyorlar gördünüz mü? Şimdi yakanları affetmişler galiba. Yoksa insanları yakmak iyi bir şey mi? Yakanlar belli ki kitapları sevmiyorlar, okumayı bilmiyorlar.Çoğu dindar eğitim almış. Ben böyle bir eğitimi istemiyorum. Falakaya onları yatırsınlar bana ne! Ben okumayı seviyorum. Kitap yazanlar öldürülürse biz nasıl eğitileceğiz?
Yangın demişken şunu da söylemek istiyorum. Ülkemizde yaramazlar çok galiba. Her gün bir yangın haberi var televizyonlarda. Van depreminde ölenler çadırda uyuyorlardı ya; ben onlara çok üzülüyordum. Kar yağarken çadırda üşümesinler diye soba yakmış babaları, çocuklar da gece yanarak ölmüş iyi mi? Keşke büyükler ateşle oynamasalardı, kaloriferleri yaksalardı, ölmeseydi o çocuklar da...
İstanbul'da bile büyük amcalar çadırda yaşıyormuş. Çocukları için para kazanmaya gelmişler, çadırda yanarak ölmüşler. Keşke işe gitmeselerdi. Ben oyuncaklarımı gönderirdim onlara... Bu çadırlarda ölenler mi suçlu, onları oraya tıkanlar mı bunu da siz söyleyin olur mu? Onları çadırda uyutanların adları neden söylenmiyor yoksa onları da mı affediyorlar?
Yine de ben ateşle oynamayı sevmiyorum. İnsanları yakanları da...
20 Kasım 2011 Pazar
BUGÜN DÜNYA ÇOCUK HAKLARI GÜNÜYMÜŞ
Bayramda birlikteydik.
Gittikten sonra telefonda konuşuyoruz:
- Nasılsın Tatlım?
-İyiyim. Sen nasıılsıınnnn?
-İyiyim, ne yapıyorsun?
-Geleyor musun?
-Doğum gününde geleceğiz Ela'cığım...
-Doğum günüm başladı bile... Geeeliiiinnnnn!
Doğum günü: 31 Aralık'ta...
İyi ki doğdun Ela Yağmur, seninle hayat çok güzel.



















Tüm çocuklar korunmayı, insanca yaşamayı, sevilmeyi, okşanmayı hak ediyor.
"Gündemde Çocuklar Olmalı" , evet...
Çok çocuk yapın(!) demek kolay; zor olan onları mutlu, sağlıklı yaşatabilmek, eğitimli yurttaşlar olarak yetiştirebilmektir...
Deprem değil, biz öldürüyoruz onları!
"Lunaparkta Yaşamak" Bulogunda Kamikaze'nin Duyurusunu okuyun lütfen:
DEPREM BÖLGESİNDEKİ
300.000 ÇOCUĞUN YAŞAMI RİSK ALTINDA
VAN-ERCİŞ BÖLGESİ’NDEKİ ÇOCUKLARIN YAŞAMINI KORUMAK İÇİN
HERKESİ İVEDİLİKLE HAREKETE GEÇMEYE ÇAĞIRIYORUZ.
Gittikten sonra telefonda konuşuyoruz:- Nasılsın Tatlım?
-İyiyim. Sen nasıılsıınnnn?
-İyiyim, ne yapıyorsun?
-Geleyor musun?
-Doğum gününde geleceğiz Ela'cığım...
-Doğum günüm başladı bile... Geeeliiiinnnnn!
Doğum günü: 31 Aralık'ta...
İyi ki doğdun Ela Yağmur, seninle hayat çok güzel.
















Tüm çocuklar korunmayı, insanca yaşamayı, sevilmeyi, okşanmayı hak ediyor.
"Gündemde Çocuklar Olmalı" , evet...
Çok çocuk yapın(!) demek kolay; zor olan onları mutlu, sağlıklı yaşatabilmek, eğitimli yurttaşlar olarak yetiştirebilmektir...
Deprem değil, biz öldürüyoruz onları!
"Lunaparkta Yaşamak" Bulogunda Kamikaze'nin Duyurusunu okuyun lütfen:
DEPREM BÖLGESİNDEKİ
300.000 ÇOCUĞUN YAŞAMI RİSK ALTINDA
VAN-ERCİŞ BÖLGESİ’NDEKİ ÇOCUKLARIN YAŞAMINI KORUMAK İÇİN
HERKESİ İVEDİLİKLE HAREKETE GEÇMEYE ÇAĞIRIYORUZ.
17 Ocak 2011 Pazartesi
BLOGCUM SEN ANLARSIN
16 Haziran 2010 Çarşamba
TAŞ ATAN ÇOCUKLAR
"Sen beni seversen, ben dünyanın en güzel adamı olurum." diyor Sait Faik bir öyküsünde.
Seversen, sevebilirsen, sevecek gücün, sevecek dermanın varsa;
Bakarsan,bakabilirsen, bakacak gücün, besleyebilecek gelirin varsa:
Eğiteceksen, eğitebilirsen, eğitecek gücün, okutacak okulun-öğretmenin varsa;
Doğurt doğurtabildiğin kadar, doğur doğurabildiğin kadar...
Bak çocuklar taş atıyor. Deniz kenarında arkadaşlarıyla ne güzel eğleniyor. Ana-babalarının gözü, kulağı, yüreği onların üzerinde...
Sevgiyle büyürse "insan" olacak...
Çocuk yetiştirmenin ne büyük emek, özveri,sabır ve para gerektirdiğini ana-babalar yaşayarak öğreniyor. Kolay değil, hiç kolay değil. Ancak bu güçlükler aşkla, sevgiyle aşılıyor. Hani Yunus Emre diyor ya:
"Aşk gelicek cümle eksikler biter."
"Aşk" büyülü bir sözcük... Hangimiz aşkı aramıyoruz ki? Buluyoruz da çoğu kez. Ancak kimimiz sabırla büyütüp güzelliklere güzellikler eklerken; ne yazık ki, kimimiz de elimize geçen fırsatı çeşitli nedenlerle değerlendiremiyoruz.
Ama yüzyıllardır insanlar, aşkla ya da değil, ana baba oluyorlar, çocuk sahibi oluyorlar.
Yaşamak kolay değil, hiçbir şey kolay değil aslında. Horlamalar, küçümsemeler, baskılar altında yaşıyoruz. Boldwin: " Analar, babalar, kardeşler arasında bir sıcak sevgiyle kurtardık kendimizi." diyor.
İşte bunca horlamalar, küçümsemeler, baskılar içinde, işsiz güçsüz,eğitimsiz bıraktığınız insanlara, "En az üç çocuk!" diyorsanız devlet olarak da gereğini yapacaksınız. Yoksa ne analar, babalar, kardeşler arasında sıcak bir sevgi ortamı oluşturabilirsiniz, ne de ülkede...
Doğurup sokağa bıraktığınız çocuklar artık sizin çocuğunuz değildir. Siz de gerçek anne baba olma özelliğinizi kaybetmiş, taşıyıcı anne-baba durumuna düşmüşsünüzdür.
Taşıyıcı ailelerin görevi, "Doğurun!" emriyle başlamış, çocuk doğduktan sonra bitmiştir. Çocuk artık kapanın elinde kalacaktır!
Bazıları kendi yapmak isteyip de yapamadığı eylemlerde, eline taş tutuşturup ateşin ortasına onları sürebilecektir.
Ne var bunda? Çocuklar taş atmış! Taş atan çocuklara afff!
Peki bu çocukları affedelim. Affedip tekrar o bataklığa göndereceksek değişen birşey olacak mı? Kaldıkları yerden devam etmeyecekler mi sivrisinek olmaya?
Her zaman öyle yapmıyor muyuz?
Sıtmayı önlemek için, sivrisineklerle tek tek mücadele, ne kadar işe yararsa çocukları tek başına suçlamak da o kadar sorunu çözer. Siz bataklığı kurutabiliyor musunuz? Balık baştan kokar, bilimiyor musunuz?
İş, aş,eğitim veremediğiniz ailelere "Doğurun!" demenin mantığı ne? O çocuklar şimdilik taş atıcı olarak kullanılacaktır bir gurubun elinde. Ya da Furkan gibi, başka bir gurubun elinde,ölüm gemisine bindirilerek gencecik yaşında hayata veda ettirilecek ve o birileri kendi adlarına zafer çığlıklarına malzeme edecektir ONLARI...
Sosyal devlet olma niteliğinden uzaklaşırsanız, alim olabilecek çocuklarınızı zalimlerin arasında bulabileceksiniz.
"Bebekten Katil" üreten bir toplum olmak utancından tez zamanda kurtulmak zorundayız.
Çocuklar bizim geleceğimiz. Herkesin aklını başına toplaması gerekir.
Bakamayacağın çocuğu doğurmayacaksın. Teröristlere, tarikatlara,cemaatlara, sokağa terk edeceksen sen necisin? Ana baba olmaya hiç hakkın yok. Suçlu sensin, seni içeri tıkmalı.
Devlet olarak ülke çocuklarını koruyup kollayamıyorsan, doyurup eğitemiyorsan sen necisin? İşsiz, aşsız bırakıyorsan suç kimin? Suçlu kim?
Hemen kolları sıvamalıyız.
İşe doğum kontrol yöntemlerini yeniden anlatmayla başlayalım mı?
Ve hemen "Nereden Buldun?" sorusunun yanıtını veremeyen türedi zenginlerin çaldıklarını geri alalım mı?
Ülke, içinde bulunduğu çıkmazdan kurtuluncaya kadar, tüm etkili ve yetkili makamlardakilerden başlamak üzere tasarruf tedbirlerine başlayalım mı?
Art niyetsiz çalışalım mı hep birlikte?
Yoksa bebekten katil üreten toplum olarak birbirimizi yemeye devam mı edelim?
"Sen beni seversen, ben dünyanın en güzel adamı olurum." diyor Sait Faik bir öyküsünde...
Ve çocuk ne yaşıyorsa onu öğreniyor...
Çocuklar bize bakıyor...
Seversen, sevebilirsen, sevecek gücün, sevecek dermanın varsa;
Bakarsan,bakabilirsen, bakacak gücün, besleyebilecek gelirin varsa:
Eğiteceksen, eğitebilirsen, eğitecek gücün, okutacak okulun-öğretmenin varsa;
Doğurt doğurtabildiğin kadar, doğur doğurabildiğin kadar...
Bak çocuklar taş atıyor. Deniz kenarında arkadaşlarıyla ne güzel eğleniyor. Ana-babalarının gözü, kulağı, yüreği onların üzerinde...
Sevgiyle büyürse "insan" olacak...
Çocuk yetiştirmenin ne büyük emek, özveri,sabır ve para gerektirdiğini ana-babalar yaşayarak öğreniyor. Kolay değil, hiç kolay değil. Ancak bu güçlükler aşkla, sevgiyle aşılıyor. Hani Yunus Emre diyor ya:"Aşk gelicek cümle eksikler biter."
"Aşk" büyülü bir sözcük... Hangimiz aşkı aramıyoruz ki? Buluyoruz da çoğu kez. Ancak kimimiz sabırla büyütüp güzelliklere güzellikler eklerken; ne yazık ki, kimimiz de elimize geçen fırsatı çeşitli nedenlerle değerlendiremiyoruz.
Ama yüzyıllardır insanlar, aşkla ya da değil, ana baba oluyorlar, çocuk sahibi oluyorlar.
Yaşamak kolay değil, hiçbir şey kolay değil aslında. Horlamalar, küçümsemeler, baskılar altında yaşıyoruz. Boldwin: " Analar, babalar, kardeşler arasında bir sıcak sevgiyle kurtardık kendimizi." diyor.İşte bunca horlamalar, küçümsemeler, baskılar içinde, işsiz güçsüz,eğitimsiz bıraktığınız insanlara, "En az üç çocuk!" diyorsanız devlet olarak da gereğini yapacaksınız. Yoksa ne analar, babalar, kardeşler arasında sıcak bir sevgi ortamı oluşturabilirsiniz, ne de ülkede...
Doğurup sokağa bıraktığınız çocuklar artık sizin çocuğunuz değildir. Siz de gerçek anne baba olma özelliğinizi kaybetmiş, taşıyıcı anne-baba durumuna düşmüşsünüzdür.
Taşıyıcı ailelerin görevi, "Doğurun!" emriyle başlamış, çocuk doğduktan sonra bitmiştir. Çocuk artık kapanın elinde kalacaktır!Bazıları kendi yapmak isteyip de yapamadığı eylemlerde, eline taş tutuşturup ateşin ortasına onları sürebilecektir.
Peki bu çocukları affedelim. Affedip tekrar o bataklığa göndereceksek değişen birşey olacak mı? Kaldıkları yerden devam etmeyecekler mi sivrisinek olmaya?
Her zaman öyle yapmıyor muyuz?
Sıtmayı önlemek için, sivrisineklerle tek tek mücadele, ne kadar işe yararsa çocukları tek başına suçlamak da o kadar sorunu çözer. Siz bataklığı kurutabiliyor musunuz? Balık baştan kokar, bilimiyor musunuz?
Sosyal devlet olma niteliğinden uzaklaşırsanız, alim olabilecek çocuklarınızı zalimlerin arasında bulabileceksiniz.
"Bebekten Katil" üreten bir toplum olmak utancından tez zamanda kurtulmak zorundayız.
Çocuklar bizim geleceğimiz. Herkesin aklını başına toplaması gerekir.
Bakamayacağın çocuğu doğurmayacaksın. Teröristlere, tarikatlara,cemaatlara, sokağa terk edeceksen sen necisin? Ana baba olmaya hiç hakkın yok. Suçlu sensin, seni içeri tıkmalı.
Devlet olarak ülke çocuklarını koruyup kollayamıyorsan, doyurup eğitemiyorsan sen necisin? İşsiz, aşsız bırakıyorsan suç kimin? Suçlu kim?
Hemen kolları sıvamalıyız.
İşe doğum kontrol yöntemlerini yeniden anlatmayla başlayalım mı?
Ve hemen "Nereden Buldun?" sorusunun yanıtını veremeyen türedi zenginlerin çaldıklarını geri alalım mı?
Ülke, içinde bulunduğu çıkmazdan kurtuluncaya kadar, tüm etkili ve yetkili makamlardakilerden başlamak üzere tasarruf tedbirlerine başlayalım mı?
Art niyetsiz çalışalım mı hep birlikte?
Yoksa bebekten katil üreten toplum olarak birbirimizi yemeye devam mı edelim?
"Sen beni seversen, ben dünyanın en güzel adamı olurum." diyor Sait Faik bir öyküsünde...
Ve çocuk ne yaşıyorsa onu öğreniyor...
Çocuklar bize bakıyor...
23 Nisan 2010 Cuma
27 Mart 2010 Cumartesi
ÖPESİM GELDİ

Dün 23 yıl görev yaptığım eski okuluma gittim.
Her gün neredeyse koşarak çıktığım; bahçenin büyük bölümünü kaplayan, birli, bir buçuklu merdivenler düzeltilmiş, normal merdiven olarak yeniden yapılmış. Demek ki gitmeyeli çok zaman geçmiş.
Eskiden çok kızdığım bu merdivenleri bile özlediğimi fark ettim birden. Oysa derse yetişme telaşındaki bir insan için ne kadar da yorucu olurdu o merdivenler!
Acelem yoktu, ağır ağır, dura dinlene, sağa sola baka baka, her köşesini inceleye inceleye çıktım merdivenleri... Elektronik Bölümünün yakınına geldiğimde:
"Aaaa, öğretmenim hoşgeldiniz!" diyen sevimli bir sesle kendime geldim.
Şaşırmıştım. Kaç yıl geçmişti buradan ayrılalı? Sonra Anadolu Lisesinde çalışmıştım altı, altı buçuk yıl kadar. Bu ses öğrencim olamazdı, derken dersanede çalıştığım yıllar geldi aklıma. Evet dershaneden öğrencimdi beni sevgiyle karşılayan. Yanında da arkadaşları...
Hepsini öpesim geldi inanın, sarılıp sarılıp öpesim geldi. Nasıl da özlemişim! Okulu, öğrencileri...
Sonra ana binanın kapısından içeri girdim. Eskiden öğretmenler odası olan, daha sonraları muhasebeye çevrilen odanın kapısını açtım. Dört kişiden bayan olan ikisi yerlerinden fırlayıp sarılıverdiler boynuma. Diğer ikisini tanımıyordum. Tekrar tekrar kucaklaştık, aralıksız sorular, yanıtlarla süren soluksuz söyleştik. Sonra geliş nedenimi açıkladım:
"Şu KEY alacaklarımız ne alemde? Son listede de adım çıkmadı? Acaba yapılmadı mı?"
Bizleri gülümseyerek dinleyen genç arkadaş önündeki bilgisayardan başını kaldırarak:
"Adınız soy adınız şu değil mi öğretmenim? Ben hazırladım, çok iyi anımsıyorum, ama yine de bir kez daha bakalım." dedi.
Adımı duymuş, soyadımı da bulmuştu hemen...
Evet, tüm işlemler yapılıp gönderilmiş. Ancak yüz küsür eğitim emekçisinden birkaçı dışında kimsenin listelerde adı yokmuş! Yani yıllarca devletin : "Sizi konut sahibi yapacağım!" diyerek isteğimiz dışında bizden kestiği paralarımızı alamayacaktık, bu durumda...
Meğer genç arkadaş ne dertliymiş! Herkes, ona kuşkuyla bakar olmuş, hazırlamadın mı yoksa, diyen diyene... En çok da kulakları çınlasın, Sevgili Necdet Beyin telefonuna güldüm. Arkadaş uzak bir kente okul müdürü olarak gitmişti. Telefon ediyormuş: "Aman haaa, bir kez daha bakın! Necdet'in 'c' sini 'j' diye yazmış olmayasınız!"
Devletin kusuru yüzünden insanlar birbirine kuşku duyar olmuş. Bankacı arkadaşlar söylesin, bu nasıl iştir? Banka kayıtları doğru tutulmaz mı? Banka kayıtları yok edildiğinden kişilerle kurumlarını birbirine düşürmenin anlamı ne? Yoksa vatandaşı oyalamanın bir yolu olarak mı uyduruluyor bütün bunlar? Milli Eğitim Bakanlığı kayıtlarına baksalar, kimin nerede nezaman ne kadar çalıştığını görecekler ama...
Bu sırada odaya öğretmen arkadaşlarım geldi gitti. Hem çok kızgınlar hem de gülüyorlar ağlanacak bu duruma. Tuhaf değil mi?
Ondan daha tuhafı da bazı kişilerin iki yıl önceki dağıtımda paralarını aldıkları halde, bu seferki listeden de para almışlar.
Şanslılar diyeceğim, ama bu yanlışlığı çok çabuk düzelteceğine inanıyorum. Fazla ödediklerini geri alırlar tez zamanda, hem de yüklü bir faizle! Devletimiz kendi alacağına gelince şahin kesiliyor bilirsiniz. Vatandaşa olan borcunu ise sürüm sürüm süründürdüğü halde çıkmaz ayın hangi günü vereceğini bile bilemiyorsunuz!
Neyse bu konuya bir sonraki yazımda yine değineceğim. Bugün gittiğim banka maceramı da yazarım o zaman...
Muhasebe odasından sonra Müdür Yardımcıları odasına gittim. Orada da çok büyük sevgiyle karşılandım.
Kantinde yine bir öğrencimle kucaklaştım. Yanındaki arkadaşlarına dönüp: "Bakın benim dershaneden öğretmenim!" Adımı soyadımı doğru bir şekilde söyledikten sonra: "Soyadı, şöyle değil, böööyyleee söylenecek!" diye de uyardı. Soyadım, hiç istemediğim bir başka sözcükle sık sık karıştırıldığı için yaptığım uyarıyı anımsadığını anlatmak istiyordu böylece...
Okulun çeşitli yerlerinde pek çok arkadaşla karşılaştık, inanın abartmıyorum, öyle büyük bir sevgiyle sarmalandım ki anlatamam. Biri: "Gel başla, ücretli olarak..." dedi, çok hoşuma gitti. Neredeyse, hadi sınıfa gideyim, diyeceğim.Okulda iki kadrolu Türk Dili ve Edebiyatı öğretmeni varmış, gerisi ücretli öğretmenmiş. Biz yedi kadrolu öğretmendik eskiden!
ODTÜ'de düzenlenen "robot yarışmasında" birincilik dahil çeşitli derecelere giren öğrenciler varmış, Tubitak tarafından ödüllendirilmişler, çok sevindim, kutladım öğretmen arkadaşlarımı...
Özlediğimi anlatırken : "Merdivenleri çıkarken gördüğüm her öğrenciyi, yakalayıp öpesim geldi." dedim.
Biraz önce toplantıdan çıkan, yogun bir arkadaş: "Yaaa demek öpesin geldi! Gel başla bakalım, o zaman da öpesin gelecek mi?" serzenişinde bulunuverdi...
Okuldan ayrıldıktan sonra, yol boyu, yeni fotoğraf makinamla bol bol fotoğraf çektim.
Aslında okulla ev çok yakın. Yürüme mesafesiyle en fazla on dakikalık yol.
Bazen en yakınımızdakilere ne kadar uzak duruyoruz da sanal alemdeki uzaklarla nasıl da yakınlaşıyoruz değil mi? Şu insanoğlu/kızı çok garip, anlayana aşk olsun...
İyi tatiller.
10 Mayıs 2009 Pazar
ŞİMDİ UZAKLARDASINIZ
Canım Anneciğim, seni çok özlüyorum. Dokunsalar ağlayacağım...Tüm Annelerin, anne adaylarının, geleceğin annelerinin, anneleri mutlu eden herkesin "Anneler Günü" nü kutluyorum. Anneler mutlu olursa tüm toplum mutlu olur, unutmayın lütfen...
Sevgili Anneler, bahçemizdeki bu ağaç size...Daha önce armağan olarak ağaç sunan oldu mu bilmiyorum. Gerçi fotograftaki ağaç eskiden çekilmişti, ama şu anda aynı ağaçtaki leylaklar açtı. Mis gibi de kokuyor. Yavrularımız gibi. Ağaç da biz anneler gibi değil mi?

Canım Annem , ben ve ilk bebeğim... Yorgun, ama çok mutlu... Birinci yaşını kutlarken...

Canlarım benim... Mutluluk kaynaklarım... Küçük bebeğimin birinci yaşını kutlarken... O bir küçük hanfendi oldu. Şimdi Amerika'da iş seyahatinde... Dilerim bir gün onun yavrusunu da bağrıma basarım. (Kızma, henüz erken biliyorum.)
"dünyanın her yerinde çocuklar
ardarda gelen sözcükler gibidirler
birbirine çok yakışan uyaklardır çocuklar
ezgide sesler gibidir
yürüyenle yürürler, otururlar oturanla
ve uçarlar uçanla
dünyanın her yerinde çocuklar
mutlaka şarkılar mırıldanırlar
el çırparlar mutlaka
hızdan kanat taktıkça"
birbirine çok yakışan uyaklardır çocuklar
ezgide sesler gibidir
yürüyenle yürürler, otururlar oturanla
ve uçarlar uçanla
dünyanın her yerinde çocuklar
mutlaka şarkılar mırıldanırlar
el çırparlar mutlaka
hızdan kanat taktıkça"

Bebeğim Benim... Bu yıl anne oldu, ilk kez anneler gününü kutlayacak resimdeki bebek... Ben de bebeğimin "Anneler Gününü" kutluyorum. Dilerim o da benim yaşadıklarımı yaşar, en az benim kadar mutlu olur... İnanılır gibi gelmiyor bana... Öyle güzel bir duygu ki anlatamıyorum...
Bu da Bebeğimin Bebeği... Nereden nereye geliyor insan... Mutluluk bir bebeğin gülücüğünde gizli... Bebeklerimiz, dünyanın her köşesindeki tüm bebeklerimiz hep gülsün. Biz annelerin en büyük isteği bu. Tüm çocuklarımız mutlu olsun... Tüm çabalarımız bunun için değil mi?"bu fırsat geçmez ele bir daha
yalvarırım bırakın çocukları
bırakın çocukları koşsunlar
el çırpsınlar çocuklar
çığlık atsınlar
bu fırsat geçmez ele bir daha
şarkı söylemek demek
kanatlanmak demektir
yalvarırım uçurun çocukları
uçan kaçan bir şeylere
bindirin çocukları
bırakın denesinler kanatlarını
bu fırsat geçmez ele bir daha"
yalvarırım bırakın çocukları
bırakın çocukları koşsunlar
el çırpsınlar çocuklar
çığlık atsınlar
bu fırsat geçmez ele bir daha
şarkı söylemek demek
kanatlanmak demektir
yalvarırım uçurun çocukları
uçan kaçan bir şeylere
bindirin çocukları
bırakın denesinler kanatlarını
bu fırsat geçmez ele bir daha"
Sevgili yavrularım, hepinizi çok seviyorum. Beni hep mutlu ettiniz. Siz de hep mutlu olun. İyi ki varsınız, iyi ki benim yavrularımsınız...
not: Tırnak içindeki şiirler Hasan Hüseyin'den alıntıdır...
not: Tırnak içindeki şiirler Hasan Hüseyin'den alıntıdır...
31 Mayıs 2008 Cumartesi
SEVERMİŞİM MEĞER
yıl 62 Mart 28
Prag-Berlin treninde pencerenin yanındayım
akşam oluyor
dumanlı ıslak ovaya akşamın yorgun bir kuş gibi inişini severmişim meğer
akşamın inişini yorgun kuşun inişine benzetmeyi sevmedim
toprağı severmişim meğer
toprağı sevdim diyebilir mi onu bir kez olsun sürmeyen
ben sürmedim
platonik biricik sevdam da buymuş meğer
meğer ırmağı severmişim
ister böyle kımıldanmadan aksın kıvrıla kıvrıla tepelerin eteğinde
doruklarına şatolar kondurulmuş Avrupa tepelerinin
ister uzasın göz alabildiğine dümdüz
bilirim aynı ırmakta yıkanılmaz bir kere bile
bilirim ırmak yeni ışıklar getirecek sen göremeyeceksin
bilirim ömrümüz beygirinkinden azıcık uzun karganınkinden alabildiğine kısa
bilirim benden önce duyulmuş bu keder
benden sonra da duyulacak
benden önce söylenmiş bunların hepsi bin kere
benden sonra da söylenecek
gökyüzünü severmişim meğer
kapalı olsun açık olsun
Borodino savaş alanında Andırey'in sırtüstü seyrettiği gök kubbe
hapiste Türkçeye çevirdim iki cildini Savaşla Barış'ın
kulağıma sesler geliyor
gök kubbeden değil meydan yerinden
gardiyanlar birini dövüyor yine
ağaçları severmişim meğer
çırılçıplak kayınlar Moskova dolaylarında Peredelkino'da kışın
çıkarlar karşıma alçakgönüllü kibar
kayınlar Rus sayılıyor kavakları Türk saydığımız gibi
İzmir'in kavakları
dökülür yaprakları
bize de Çakıcı derler
yar fidan boylum
yakarız konakları
Ilgaz ormanlarında yıl 920 bir keten mendil astım bir çam dalına
ucu işlemeli
yolları severmişim meğer
asfaltını da
Vera direksiyonda Moskova'dan Kırım'a gidiyoruz Koktebel'e
asıl adı Göktepe ili
bir kapalı kutuda ikimiz
dünya akıyor iki yandan dışarda dilsiz uzak
hiç kimseyle hiçbir zaman böyle yakın olmadım
eşkiyalar çıktı karşıma Bolu'dan inerken Gerede'ye kırmızı yolda ve yaşım on sekiz
yaylıda canımdan gayri alacakları eşyam da yok
ve on sekizimde en değersiz eşyamız canımızdır
bunu bir kere daha yazdımdı
çamurlu karanlık sokakta bata çıka Karagöz'e gidiyorum Ramazan gecesi
önde körüklü kaat fener
belki böyle bir şey olmadı
çiçekler geldi aklıma her nedense
gelincikler kaktüsler fulyalar
çiçekleri severmişim meğer
üç kırmızı karanfil yolladı bana hapishaneye yoldaşlar 1948
yıldızları hatırladım
severmişim meğer
gözümün önüne kar yağışı geliyor
ağır ağır dilsiz kuşbaşısı da buram buram tipisi de
meğer kar yağışını severmişim
güneşi severmişim meğer
şimdi şu vişne reçeline bulanmış batarken bile
güneş İstanbul'da da kimi kere renkli kartpostallardaki gibi batar
ama onun resmini sen öyle yapmayacaksın
meğer denizi severmişim
hem de nasıl
ama Ayvazofki'nin denizleri bir yana
...
kırmızı sarı yeşil balonlarda çocuk çığlıklarıyla güneş,
gökyüzü mavi ışıklarıyla
kim derdi ki hikayem böyle biter
yağmurlar mevsimine girdim kederli şiirler mevsimine
bir şeyler bekliyorsun benden değil
sözler duruyor aramızda birbirimize ulaşmadan
çocuk çığlıklarıyla güneş kırmızı sarı yeşil balonlarda
yorgun ve umutsuz bakıyoruz sözlerimize
...
Dünyayı verelim çocuklara hiç değilse bir günlüğüne
allı pullu bir balon gibi verelim oynasınlar
oynasınlar türkü söyleyerek yıldızların arasında
dünyayı çocuklara verelim
kocaman bir elma gibi sıcacık bir ekmek somunu gibi
hiç değilse bir günlüğüne doysunlar
dünyayı çocuklara verelim
bir günlük de olsa öğrensin dünya arkadaşlığı
çocuklar dünyayı alacak elimizden
ölümsüz ağaçlar dikecekler
...
Yoruldun ağırlığımı taşımaktan
ellerimden yoruldun
gözlerimden gölgemden
sözlerim yangınlardı
kuyulardı sözlerim
bir gün gelecek ansızın gelecek bir gün
ayak izlerimin ağırlığını duyacaksın içinde
uzaklaşan ayak izlerimin
ve hepsinden dayanılmazı bu ağırlık olacak
Nazım Hikmet(1962)
Prag-Berlin treninde pencerenin yanındayım
akşam oluyor
dumanlı ıslak ovaya akşamın yorgun bir kuş gibi inişini severmişim meğer
akşamın inişini yorgun kuşun inişine benzetmeyi sevmedim
toprağı severmişim meğer
toprağı sevdim diyebilir mi onu bir kez olsun sürmeyen
ben sürmedim
platonik biricik sevdam da buymuş meğer
meğer ırmağı severmişim
ister böyle kımıldanmadan aksın kıvrıla kıvrıla tepelerin eteğinde
doruklarına şatolar kondurulmuş Avrupa tepelerinin
ister uzasın göz alabildiğine dümdüz
bilirim aynı ırmakta yıkanılmaz bir kere bile
bilirim ırmak yeni ışıklar getirecek sen göremeyeceksin
bilirim ömrümüz beygirinkinden azıcık uzun karganınkinden alabildiğine kısa
bilirim benden önce duyulmuş bu keder
benden sonra da duyulacak
benden önce söylenmiş bunların hepsi bin kere
benden sonra da söylenecek
gökyüzünü severmişim meğer
kapalı olsun açık olsun
Borodino savaş alanında Andırey'in sırtüstü seyrettiği gök kubbe
hapiste Türkçeye çevirdim iki cildini Savaşla Barış'ın
kulağıma sesler geliyor
gök kubbeden değil meydan yerinden
gardiyanlar birini dövüyor yine
ağaçları severmişim meğer
çırılçıplak kayınlar Moskova dolaylarında Peredelkino'da kışın
çıkarlar karşıma alçakgönüllü kibar
kayınlar Rus sayılıyor kavakları Türk saydığımız gibi
İzmir'in kavakları
dökülür yaprakları
bize de Çakıcı derler
yar fidan boylum
yakarız konakları
Ilgaz ormanlarında yıl 920 bir keten mendil astım bir çam dalına
ucu işlemeli
yolları severmişim meğer
asfaltını da
Vera direksiyonda Moskova'dan Kırım'a gidiyoruz Koktebel'e
asıl adı Göktepe ili
bir kapalı kutuda ikimiz
dünya akıyor iki yandan dışarda dilsiz uzak
hiç kimseyle hiçbir zaman böyle yakın olmadım
eşkiyalar çıktı karşıma Bolu'dan inerken Gerede'ye kırmızı yolda ve yaşım on sekiz
yaylıda canımdan gayri alacakları eşyam da yok
ve on sekizimde en değersiz eşyamız canımızdır
bunu bir kere daha yazdımdı
çamurlu karanlık sokakta bata çıka Karagöz'e gidiyorum Ramazan gecesi
önde körüklü kaat fener
belki böyle bir şey olmadı
çiçekler geldi aklıma her nedense
gelincikler kaktüsler fulyalar
çiçekleri severmişim meğer
üç kırmızı karanfil yolladı bana hapishaneye yoldaşlar 1948
yıldızları hatırladım
severmişim meğer
gözümün önüne kar yağışı geliyor
ağır ağır dilsiz kuşbaşısı da buram buram tipisi de
meğer kar yağışını severmişim
güneşi severmişim meğer
şimdi şu vişne reçeline bulanmış batarken bile
güneş İstanbul'da da kimi kere renkli kartpostallardaki gibi batar
ama onun resmini sen öyle yapmayacaksın
meğer denizi severmişim
hem de nasıl
ama Ayvazofki'nin denizleri bir yana
...
kırmızı sarı yeşil balonlarda çocuk çığlıklarıyla güneş,
gökyüzü mavi ışıklarıyla
kim derdi ki hikayem böyle biter
yağmurlar mevsimine girdim kederli şiirler mevsimine
bir şeyler bekliyorsun benden değil
sözler duruyor aramızda birbirimize ulaşmadan
çocuk çığlıklarıyla güneş kırmızı sarı yeşil balonlarda
yorgun ve umutsuz bakıyoruz sözlerimize
...
Dünyayı verelim çocuklara hiç değilse bir günlüğüne
allı pullu bir balon gibi verelim oynasınlar
oynasınlar türkü söyleyerek yıldızların arasında
dünyayı çocuklara verelim
kocaman bir elma gibi sıcacık bir ekmek somunu gibi
hiç değilse bir günlüğüne doysunlar
dünyayı çocuklara verelim
bir günlük de olsa öğrensin dünya arkadaşlığı
çocuklar dünyayı alacak elimizden
ölümsüz ağaçlar dikecekler
...
Yoruldun ağırlığımı taşımaktan
ellerimden yoruldun
gözlerimden gölgemden
sözlerim yangınlardı
kuyulardı sözlerim
bir gün gelecek ansızın gelecek bir gün
ayak izlerimin ağırlığını duyacaksın içinde
uzaklaşan ayak izlerimin
ve hepsinden dayanılmazı bu ağırlık olacak
Nazım Hikmet(1962)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
KİMSE YOK MU
"bu geceyi bağırtan ben değilim bu geceyi bu bir yürek gibi buğulu bu uğultulu yangın gecesini rezil rezil bağırtan ben değilim gem...
-
ANKETİN SORUSU ŞU: Sizce Türkiye'nin en ÖNEMSİZ sorunu nedir? Seçeneklerden sadece birini tıklayacaksınız. Şimdiden teşekkürler...
-
Eşime sordum: "57" dedi, inanamadım! Şaka yapıyorsun, dedim. Hesapla bak, dedi. Hesapladım, hesapladım işin içinden çıkamadım......









