Zor bir dönemden geçiyoruz, artık ulusal kahramanlarımıza da saldırıyorlar!
Atatürk'e açık açık saldırmaya henüz cesaret edemiyorlar, "Makbule mi Fikriye mi?" muhabbetleriyle yetinmeye çalışıyorlar. Atatürk'ü "Atatürk" yapan özelliklerini yok sayacaklarını sanıyorlar böylece. Ve Atatürk sayesinde bugün var olduklarını unutuveriyorlar...
Sıra İnönü'ye geldi, ona saldırmak daha kolay çünkü. "Sizi ekmeksiz bıraktım belki, ama babasız bırakmadım!" diyerek savaş belasından ülkeyi kuruyan, savaşın acımasızlığını bilen İkinci Cumhurbaşkanımız ve Atatürk'ün silah arkadaşı İsmet İnönü'ye...
Saldırırken o dönemin koşullarını akıllarına bile getirmeden yapıyorlar bunu acımasızca ve kendilerinin yaptıklarını gözden kaçırarak ya da kaçıracaklarını sanarak...
Ve eğer İnönü Hitler gibi olsaydı sabun yapılmış ağababalarının değil sabunları köpükleri bile kalmayacaktı bugüne. Elindeki iktidar çoğunluğundan güç alarak polislerini halkı yok etmek için kullanan, ırkçı-faşist Hitler'e benzetilecek en son kişi bile olamaz iNÖNÜ...
Herkes eleştirilebilir, yeter ki art niyetli olunmasın ve vicdansızlık yapılmasın...
Bugün şehitlerimize ağlıyoruz...
Babamın gelişiyle çocuklar gibi sevinirken, henüz bebekken babasını yitirenlerin acısıyla yüreğimin kanadığını hissediyorum.
Çocuklar analı babalı büyümeli... Kıymayın çocuklara desem, duyan olur mu ki?
Kaybettiklerimize rahmet olsun. Yaşayanlara sağlıklı, uzun ömür diliyorum.
Dün babamı alıp dağlara vurduk kendimizi, bir günlüğüne de olsa uzaklara kaçalım istedik tüm bu olup bitenlerden. Göldağı'na gittik, doğayla kucaklaştık, çiçeklerle, böceklerle, ağaçlarla buluştuk. Nefes aldık, nefes verdik.
Yaşamak bu kadar güzelken bu kin, bu öfke niye niye niyeee?
İnsanca yaşamak istiyoruz, duyuyor musunuz? Dünya herkese yetecek kadar geniş değil mi?
Fotoları aşağıya ekledim:
