NEHİR BEBEK

Bazen doğru sözcüğü bulmak, bulunan sözcükleri sıralamak, onlardan cümle oluşturmak ne kadar zor geliyor. Ne desen anlamsız kalıyor, yetersiz geliyor.

Başından beri küçük Nehir'imizin mücadelesini, ailesinin savaşını saygıyla izliyordum. Umutla bekliyordum herkes gibi, ama...

Acı haberi İstanbul'da kızımdan duydum ilk kez. Ne diyeceğimi bilemedim. Kaybettik! Nehir'in güzel yüzü geldi gözümün önüne, sonra da adını bile duymadığımız nice bebekler; çocuk bile olamadan yitirdiğimiz bebekler...

Özgür Anne Nehir'i uğurlamaya gitmek için pembe eşarp ararken ben evime dönmek için yola çıkmak zorundaydım. Gidemedim Bebek Camisine, ama sevgilerimi gönderdim kızımla, dualarımı... Benim için de uğurla, dedim sadece...

Zeynep Hanım son yazısına "Boşluk" başlığını atmış. Ne dese haklı, bir annenin acısını hangi sözcük açıklayabilir ki? Ama şunu da söylemek zorundayım, onlar ellerinden gelenin fazlasını yaptılar. Ya bu olanakları olmasaydı? Bugün hiçbir şey yapamamanın acısıyla daha çok üzüleceklerdi. Nehir, Sevgili Leyla'da ve tüm sevenlerinin yüreklerinde derin izler bıraktı, bu teselli kaynağı olabilir mi? Olmalı, evet olmalı... Hatta Nehir Bebek'in ve ailesinin mücadelesi başka bebeklerin yaşamasına, deneyimlerinin yol göstermesine katkı sağlarsa az şey mi?

Kitap olmalı, kitaplaştırılmalı, en çok da doktor adaylarına okutulmalı... Eminim yazılanlardan çıkarılacak pek çok ders bulunacak. Nehir Bebek ve ailesinden öğreneceğimiz çok şey var, bunlar değerlendirilmeli.

Sayfamın yan tarafında Nehir'le ilgili duyuruları kaldırmaya elim varmadı. Sanırım bir iki gün içinde kaldırma gücünü bulabilirim.

Güle güle Nehir Bebek, huzur içinde uyu...

Şimdi Leyla'ya iki kez sarılmalıyız. Onu, o güzel ablayı sevgiyle sarıp sarmalamalıyız. Anne-baba ve kardeşinden uzakta geçen yıllarının eksikliğini gidermek için ne mümkünse yapmalıyız...