İPEK BÖCEĞİ

Bugün böceklerden söz etmek istedim. Onlardan alacağımız çok ders olduğunu düşünüyorum.
İpek Böcekleri en çok dut yapraklarını sever. Geceleri kıtır kıtır yediklerini, bir müzik parçasının bas ritimleri gibi dinleyebilirsiniz.
Sonra ağızlarından çıkardıkları beyaz bir salya ile ipekten kozalarını örerler. Kendilerini de bu kozanın içine hapsederler. Bu da mutsuz bir tablonun başladığı an olur onlar için. Çünkü İpek Böceğimiz bir süre sonra sıkılacak ve gelişiminin son evresi olan kelebeğe dönüşecektir. Ve kozasını delerek dışarı çıkacaktır. Ne güzel kurtuldu, tutsaklıktan, diye mi düşündünüz ? Keşke öyle olsa!
Namık Kemal'in ünlü Hürriyet Kasidesi vardır, bilenler bilir; bilmeyenlere de hatırlatmak gerekir.
" Ne efsunkar imişsin ah, ey didar-ı hürriyet
Esir-i aşkın olduk gerçi kurtulduk esaretten. "
Bu beyitte Namık Kemal hürriyetin esiri olduğundan söz ediyor, İpek Böceğinin esaretinden farklı bir durum ama bizim böcek de özgürlük özlemiyle başını kozasından çıkarıyor, bilmediği bir dünyaya... Uçmak, kendi kanatlarıyla havalanmak istiyor. Başaramıyor , evdeki hesap çarşıya uymuyor.
Kapıda koza üreticisi bu anı bekliyor sabırsızlıkla... Yoksa neden beslesin ki İpek Böceğini! Al gülüm ver gülüm, hesabı. Önce besleyecek, iyilik eder görüneceksin; zamanı gelince de kullanacaksın.
İpek Böceği kaçıp kurtulmak istiyor. Koza üreticisi hiç böyle bir kaçışa izin verecek midir? Bu kaçış kozanın delinmesi süt beyaz ipliğin kırık kırık çıkması demektir.
İpek Böceğinin Efendisi bu aşamada birden zalimleşir. Kozalar fırınlara gönderilir. Yüksek sıcaklıklı su kazanlarında İpek Böcekleri yanarak kızıl kahve kurtçuklara dönüşür.
İnsanoğlu bir kez daha doğayı kendi çıkarları doğrultusunda kullanmış olur. Çünkü doğa insana değil, insan doğaya egemendir.
Ya insanın insana egemenliğini ne yapacağız? İnsanlar böcek değil ki...