Tüm günümüz hastanede sinir harbiyle geçti. İş bilmez, insan sevmez, duyarsız çalışanlar yüzünden çıldırma noktasına geldim.
Babama ultrason çekilecekti, 1,5 litre su iç gel, dedi kayıt memuru. Suyu zorla içti babam, aç karnına... Tokken alması gereken ilaçları da içememişti henüz.
1,5 Litre suyu içince, tuvalete de sıkışmış bir durumda gittik memurun yanına, beş dakika geç kaldınız,saat 13'te gelin!
Ne dedimse, dinletemedim. Babam seksen yaşında dedim, ilaçlarını alması gerekiyor dedim, saat söyleseydiniz dedim (Söyledim, diyerek bir de beni yalancı durumuna düşürdü!) ve yapabileceğim bir şey yok dedi ilgisiz, duyarsız bir şekilde. Pes etmedim, iki kat aşağıdaki ultrason odasına gittim, rica ettim, ama duvar gibi insanları ikna etmek olanaksızdı.
Babamı da peşimden sürükleyerek "Hasta Hakları"nı buldum güç bela. Telefonla kayıt memurunu aradı, söylediğim saatte gelmediler yanıtını aldı, o da yapabileceğim bir şey yok, yeniden deneyin, dedi!
Ve babam tuvalete zor yetişti...
Sonra bir poğaça yedi, ilaçlarını içti, yeniden 1,5 litre su içmeye başladı, 13,15'te gelin dediler ya biz 13'te geldik kayıt bölümünün önünde beklemeye başladık. Yemekteler, kimse yok kayıtta. Saat 13.15'te babam: "DAYANAMIYORUM!" dedi.
Sabret, biraz daha sabret, dedim. 13.20'de babam tuvalete yönelmişken baktım memur geldi. Babama seslendim, duymuyor. Koştum yetiştim, geldi, sabır dedim. Memura, dayanacak gücü kalmadı, dedim; bekleyin dedi.
Bekleyemiyor, dedim.
Aşağı ultrason odasına(34 nolu oda) gidin diyince babamla iki kat aşağıdaki ultrason odasına gittik.
Acil durumdayız, ikinci kez su içti...
13.30'da gelinnn!
Ama dayanamıyor, emekler boşa gidecek!
13.30!
Saat 13.25'ti ve babam en yakın tuvalete dar yetişti...
Ultrasyon çektirememiştik. İki denememiz de boşa çıkmıştı. Oysa hastane duvarlarında 65 yaş üstü hastalara öncelik tanınır, diye yazıyordu... Vazgeçtik ultrasondan, hastanenin diğer şubesine geldik, önceki tetkiklerin sonuçlarını doktora göstermek için. Buradaki memurlar oradakilerden de beterdi. Sinir harbi içinde doktorla görüşebildik. Üstünkörü baktı sonuçlara, buna da şükür diyip eve geldik.
Baktım haberlere, Hatay'da 7 şehit vermişiz, İsrail'le savaş noktasına gelmişiz. Neymiş, Filistin'e insani yardım adı altında çoluk çocuk doldurup gönderdiğimiz gemiye İsrail komandoların saldırıları ve sokak gösterileri...
İsrail'in yaptığı yanlış, ancak savunmasız çoluk çocuğu gemiye doldurup oraya savunmasız göndermek daha da yanlış...
Yardım konusuna kuşkuyla bakıyorum. Kendi hastane bahçelerine bank bile koyamayan, hastalarını yerlerde süründüren, açlık sınırında yaşayan binlerce insanını görmezden gelen kişiler garip görüntüler halinde yardıma gönderiliyor. Ve orada ölüyor. Vatandaşın parasını fenerlerle sömürenler, şimdi de canlarını ortaya sürüyor. Ve bir anda oldukça organize bildik kişiler, bildik görüntülerle polisin koruması altında sokaklara dökülüyor!
Tepkiye gelince, iki ülke arasında yapılan anlaşmaları iptal edebiliyor musunuz? Ticari ilişkileri kesebiliyor musuz? Sanmıyorum. Ortadoğu kaynayan kazan. Ülkeyi bu kazanın içine atmaya kimsenin hakkı yoktur. Bu durumu yaratanlardan hesap sorulabilecek mi? Bizim bilmediğimiz hangi oyunlar hazırlanıyor bekleyip göreceğiz.
Şehitlerimize yine rahmet, yakınlarına yine sabır dileyeceğiz. Analar ağlamasın açılımları sonucunda artık analarla babalarla birlikte bebeler de ağlıyor, ağlayacak! Birileri de bu durumlardan böbürlene böbürlene gezecek...
Yazıklar olsun...
