Gece döndüm Ankara'dan, saatlerce eski yazdıklarını okudum. Hepsi dopdolu, hepsi birbirinden anlamlı, hepsi taze, hepsi sımsıcak...
Fotoğrafıyla yeni tanıştım, sesini duydum sadece telefonun tellerinden.Son telefonuma yanıt alamadım. Korktum yeniden aramaya; rahatsız etmek istemedim; uyandırmalara kıyamadım... Yüz yüze gelemedik, ama şaşılacak kadar çok tanıyorum onu,dostum diyorum tüm içtenliğimle; belki her gün gördüklerimizden daha da çok... Yazın İzmir'de görüşürüz diye umuyordum; olmadı!
Blog dünyası garip bir alem, adına sanal diyor bilmeyenler. Gerçek hayatta dost bildiklerimizin sayısı ne kadar da az; kaç kişi yüreğimizden geçenleri bu kadar can kulağıyla dinleme olanağına sahip ki... Dostumuzdu Sufi Saja, Tontoni'mizdi hepimizin. Aşkla çarpan bir yürek, bilgece düşünen bir akıl, ustaca yazan bir eldi...
O gitti; çok üzgünüm, yapacak bir şey yok sabır dilemekten başka. Tüm sevenlerine sabır diliyorum. "Sefana da cefana da eyvallah" diyorum onun gibi. Biz de gideceğiz; hepimiz bir gün gideceğiz kaçınılmaz bir durum bu. Bu gidişi anlamlı kılan arkada kalanlarda bırakılan güzel izlerdir; kalıcı olan, yüreklerde yer bulan sevginin gücüdür. Dilek Yalım, sevgi olup yüreklerimizden başka yüreklere akıp akıp yaşıyor, yaşayacak.
Dostum iyi ki seni tanıdım, iyi ki dünyamızdan geçtin, geçerken bizlere de dokundun. Anı'n önünde saygıyla eğiliyorum. Huzur içinde uyu...
