Oldukça sakin görünüyordu. Az önce üstüne üstüne gelen, onun için bile bayağı ağır olan kamyon şoförünün kaba küfürünü unutmuş gibiydi.
Sekreterinin yapmacık, küçümseyen gülümsemesi, çocuklarının sırıtarak para isteyişi, kapıcı kadın... Yanında çalışan mühendis dostuyla yaptıkları konuşma aklına geldi :
"Hayat pahalı, geçim zor !"
diyordu arkadaşı.
"Alçak!" diye düşündü. " O kadar para alıyordu; evleri, arabaları vardı... O kadar işçi dururken hayat pahalılığından söz edene bak!" diye geçirdi içinden. " Herhalde gene zam isteyecek!"
Gözlerini kapattı. Doktor sakin bir hayat yaşamasını söylemişti. Sigara da yasaktı. "Doksanlık ihtiyarlar gibi " diye geçirdi aklından. İki aydır içmiyordu, ama yaktı bir sigara. Ciğerlerini dumanla doldurdu. "Yalnızım" diye düşünüyordu, "Yapayalnızım hayatta!"
İyi bir işim, tonlarca param, çevremde çalışanlar ve bir yuvam var. " Yuvam mı ?" diye gülümsedi ...
Vaktiyle büyük paralarla almıştı o evi. Mobilyalar Paris'tendi. Ama yetmiyordu. Konuşacak kimsesi yoktu. "Psikologa mı gitmeliyim?" diye düşündü. Özel bir doktoru vardı." Acaba o da mı arkasından gülüyordu ? "
"Karım" dedi yüksek sesle. Seneler neler değiştirmişti ?.. Evlendiklerinde sevgili karısı cesur, atak, düşüncelerini söylemekten çekinmeyen bir küçük kızcağızdı. Çok gençtiler... Zengin değillerdi. Çalışıyor, bir yandan da para biriktiriyorlardı.
Karısının öğrencilerini ondan çok sevdiğini düşündüğü için, çıkardığı o kavgaları hatırladı... İşini kurup iyi para kazanmaya başlayınca karısı da işten ayrılmıştı. Karısıyla sanat, edebiyat hakkındaki konuşmalarını hatırladı...
Oysa şimdi en son ne zaman ciddi konular üzerinde laf ettiklerini hatırlamıyordu bile... Tartışmalara, sırf kendini haklı çıkarmak için girdiğini artık itiraf ediyordu.
Bütün ciddi konuların, anlayışı dışında kaldığını idda edip bir şey dediğinde suratına boş boş bakan kadın Nilay olamazdı! Başı ağrıyordu. Sırtını yumuşak koltuğa dayadı...
Abisini arayacaktı. Telefon numarasına bakmak için çekmeceyi açtığında gördüğü şeyle irkildi ! Büyük harflerle "VASİYETİM" yazılıydı. Sonra karşısına çıkan tabancaya dehşetle baktı. Onu kim bırakmıştı oraya ?.. Düşünemiyordu... Silahı eline aldı.
Kafasına dayadı. "Hayır" dedi. "Hayır" korkmuyorum... Hayatımda ilk kez cesurum... Başladığım işi bitirmeliyim... Elim, yaşlılıktan titriyor... Korkudan değil !
Kendi kararlılığına kendisi de şaşırdı... Bocalıyordu...
Bir ses ! Telefonu açmalıydı... Oysa sekreterine rahatsız edilmek istemediğini kesin bir dille anlatmıştı... Telefon ısrarla çalıyordu. Özel hattıydı. Kaba bir şekilde açtı. Telefonun ucundaki ses
"Baba !" diyordu. Sevecenlikten eser yoktu sesinde.
"Kurtar beni !". Kulakları uğuldamaya başladı...
Güçlükle konuşabildi. "Ne var ! " Oğluna böyle sert cevap verdiğini hiç hatırlamıyordu. Bir kez olsun ağzından aksi bir laf çıkmamıştı. Birden ses değişti :
"Ben Cevat, karakoldan arıyorum! Oğlunu bir diskotekte kokain partisinde suçüstü yakaladık!"
"Hemen geliyorum !" diye cevapladı. Aniden telefon kapandı. "Acaba hangi karakol!" diye düşündü. Beyni donmuştu. Cevat'ın karakolu !.. Evet... Kızılay'da...
Acaleyle çıktı. Sekreterinin, notu olup olmadığını soran sesini duymadı bile.
Arabasına atladı. Kızılay'a gidiyordu. Yanan kırmıza ışığa ağır bir küfür savurdu... Hırsla gaza bastı...
Gözünü açtığında başucunda beyaz şekiller fark etti. Biri : "Şükürler Olsun !" diye bağırdı. Burnuna keskin bir ilaç kokusu geliyordu. Birden tanıdık bir ses duydu : "Yanındayız Canım !"
Bu seste anlayış vardı. Telaş ve endişe hissetti... Yabancı bir ses:
" Bizi epey korkuttunuz."
Artık iyice ayılmıştı. Hastanedeydi. Yanında gözyaşları içinde gülümseyen kadın, karısıydı... Sesler : " Bacağınızı kesmek zorundayız ! " diyordu. " Kurtulmanız mucize... "
Duymadı bile... Adının karışacağı skandalları , satışların düşmesi aklına bile gelmedi. Karısının makyajsız gözlerinde sevgi görmüştü. Bu ona bir ömür yeterdi...
