TEPEDEN BAKMAK

Çok şaşırdım biliyor musunuz? Bugün karne günüymüş. Öğrenciler karnelerini alıyormuş, öğretmenler yarı yıl tatiline çıkıyormuş! Ve ben mesleğine aşık öğretmen, bunu TV'den öğrendim bugün! İyi mi?

Eee herkese tepeden bakınca böyle oluyormuş. Bir yıl olmadan her şeyi unutuvermişim.

Tepeden bakmak! Ne itici değil mi? Şakası bile güzel değil... Benimkisi gerçek anlamında tepeden bakmak. Yedinci katın balkonundan izliyorum İstanbul'u uzun zamandır...

En çok öğrencileri görüyorum her gün. Ve anne babalar... Çeşit çeşit insanlar...
Kimisi, özellikle anneler, tüm yükü kendileri taşıyor. Çocuğun kocaman okul çantası, beslenme çantası, ödev çantası bir de annenin kendi çantası yalpalaya yalpalaya yürüyorlar birlikte. Hiç olmazsa beslenme çantasını çocuğa taşıtsa diye düşünüyorum. Bazı babalar bunu yapıyor. Bazılarındaysa tam tersi. Yalpalayarak yürüyen bir çocuk, yanında rahat rahat yürüyen bir büyük...

Bir yaşlı amca görüyorum tepeden bakarken. 60-65 Yaşlarında görünüyor buradan bakınca. O da su taşıyor çekerek taşıdığı bir araç yardımıyla...

Bir de çöp karıştırıcıları var. En çok onlara acıyorum. Büyükler neyse de bazan çocuklar da geliyor çöp kutularının başına. Sanırım şişe,mukavva kutu, naylon poşetleri seçiyorlar. Seçtiklerini sürükleyerek taşıdıkları büyük bir çöp kutusunun içine atıyorlar. Çöp kutularının kenarlarını hasır benzeri bir şeyle kaplamışlar. Dışardan içi görünmesin diye. Artık şişe vb. ayrı bir poşet içinde toplayıp kapıcıya öyle veriyorum. Bu kadarcık katkım olsun çocuklara. Alanya'da ne güzeldi. Apartmanların kapısında özel olarak bu iş için çöp bidonları konmuştu belediye tarafından. İstanbul'da var mı böyle bir uygulama bilmiyorum. Ben rastlamadım...

Şimdilik bu kadar. Yağmur'un sesi gel gel diyor...