GELECEK TORUNUMUN KAYISI AĞACI

Eskiden güzel bir geleneğimiz varmış. Her çocuk doğduğunda bir ağaç dikilirmiş. Çocukla birlikte ağaç da büyürmüş.

Biz çocuklarımız için ağaç dikemedik. Ancak yazlığı alınca ağaçlarımızı diktik. Bütün ağaçlar hepimizindi. Tek tek sahiplenmek doğrusu o zaman aklımıza gelmedi... Ama şimdi durum farklı...

Biraz önce torunumuz için kayısı ağacı diktik. Seve seve, öpe öpe diktik minik kayısı ağacımızı. Dedesi gidip aldı. Malatya kayısısıymış. Hemen kuruyan kayısı ağacımızın bir metre ötesine çukur açtı. Komşularımız da geldi. Kürek getirdiler. Çukuru genişlettik. İçine fidanımızı yerleştirdik, biraz gübre serptik etrafına, toprakla doldurduk çukuru. Can suyu denilen ilk suyunu ben verdim torunumuzun ağacına. Sevgimizi de katarak büyümesini bekleyeceğiz.

Ve fidanımızı dikerken şarkı da söyledim kötü sesimle:

" Ela gözlerine kurban olduğum, yüzüne bakmaya kıyamadım ben ibret için gelmiş derler cihana... "

Bol bol verdiği kayısıları sayamadım ben...

KIZIMIN KIZI OLACAKMIŞ

Dün sabah geldiler... Kızım, damadım ve annesinin karnında hızla büyüyen biricik torunum...

Doktorunun söylediğine göre havuç kadar olmuş torunum... Komik geldi benzetme bana. Havuç kadar...

Cuma günü de küçük kızım gelecek, ne güzel...

Torunum kız olacakmış. Çok sevindim. Erkek olacak, deselerdi yine aynı şekilde sevinecektim. Tatil dönüşü hazırlıklara başlamalı.

Ne yapmak gerekir öncelikle şu anda düşünemiyorum, ama gün geçtikçe sabırsızlanıyorum...

Hamilelere hep hayranlıkla bakmışımdır. Bu durumda kendi kızı olunca çok daha karışık mutluluklar yaşıyor kişi...

Sağlık ve mutlulukla gelsin tüm bebekler... Analı babalı büyüsün...

Daha iyi bir dünyada yaşasınlar...