Şimdi anlatacağım olay üzmüştü beni. Yine de bu onların ayıbı diyip unutmaya çalışmıştım. Ama bugün dostluk üzerine okuduğum bir yazı tetikledi bu üzüntümü, paylaşmak istedim.
Hayatımıza sonradan giren insanlar vardır evlendikten sonra, yeni akrabalarımız. Onlardan biri...
Kırk günlük bebeğimle buraya geldiğimde tanımıştım onu. Benden birkaç yaş küçüktü. Ailesiyle sorunları vardı. Sık sık gelir, yer içer, anlatır anlatır giderdi. Ben de yalnızdım, eşimden başka tanıdığım yoktu, çok gençtim, yaz tatili olduğu için bebeğimle evdeydim hep. Balkona çıkıp tepeden bakarak "Şu yoldan bir tanıdığım geçse!" diye yakardığım, kimsenin geçmeyeceğini bildiğim günlerdi!
Sonra askere gitti veda etmeden, döndü, evlendi, iki çocuğu oldu... Mutlu mutsuz her çağırdıklarında yanındaydık. Biz büyüktük, onlar küçük! En çok biz düşünmeliydik onları.
Kızları lise çağına gelince öğrencim oldu. Öğrencim olarak da sevdim onu.Okul bitti, sonra üniversiteyi kazanıp gitti.
Uzatmak istemiyorum, bu zaman içerisinde karşı tarafta gel-gitler yaşanıyordu hep. Sorunları varsa ,gecenin kaçı olursa olsun, koşuyorlar anlatmaya... Biz de kapımızı da yüreğimizi de gücümüzü de açıyoruz sonuna kadar. İnanın abartmıyorum. Bazan da soğuk duruşlar takınıyorlar. Aldırmıyoruz.
Sonra kızlarının okuduğu kente taşınıyorlar. Gidecekleri akşam evlerine uğruyoruz uğurlamaya. Gittikten sonra ilişki bitiyor. Telefon bile yok. Haberlerini diğer akrabalardan alıyoruz bazan.
Bir gün kızlarının kaçarak birisiyle evlendiğini öğreniyoruz. Öfkeliler, üzgünler... Telefon açıp üzülmeyin diyoruz, keşke böyle olmasaydı, ama olmuş bir kere, diyoruz. Ardından kaçaklar bize geliyorlar, yılışık yılışık konuşuyorlar... Ağırlıyoruz.
Aileler anlaşıyor, anneanesinin evinde yapılacak kına gecesine çağrılıyoruz. Bir hafta sonra da benim kızımın İstanbul'da yapılacak düğünü var, davetiyemizi de götürüyoruz. Kına gecesi yapılıyor, kutluyoruz, bileziğini takıp ayrılıyoruz.
Sonrası mı? Biz de bir hafta sonra kızımızın düğününü yapıyoruz. Ben mutluluktan uçuyorum. Gelen telgraflar okunuyor. Herkes eğleniyor, herkes mutluluk şarhoşu...
Aynı kişilerle benzer ilişkileri yaşayan bir başka akraba yanımıza yaklaşıp, "Filanca gelmediği gibi, telgraf da göndermemiş!" diyiveriyor... Aaaa sahiden!.. Ya telefon? Yok yok yok... Öğrencimden bile!
Herkesten kopuyorsunuz, akrabalardan isteseniz de olmuyor... Düğüne gelmedi, aramadı sormadı ama, cenazeye geldi. Yeni torunları olmuş, kutladım onu... Sevindim, öğrencimin çocuğu olmuş... Eşimle arasak mı, dedik; vazgeçtik şimdilik!...
