Üç güzel insan... Çoğu dost bildiklerimizden daha dost... Daha gerçek, daha yakın...
Onları blogum sayesinde sanal alemde tanıdım.
Parpali'yle buluşmuştuk bir kez, ikincisini cumartesi günü gerçekleştirdik. Yağmur Bebek'le annesinin karnındayken tanışmıştı ilkinde. İkinci gelişinde evimizde canlı canlı kucaklaştılar... Kırk yıllık dostlarım kadar değerli benim için. Seni seviyorum Parpali...
Galeni... Onu hiç görmedim. Yazılarını okudum, yazılarımı okudu. Sevdik birbirimizi, inanılır gibi değil; ama sevdim ben onu. Oğlum olmayı teklif etti, ben de severek kabul ettim. Ama bunu beklemiyordum doğrusu. Sen sanal ortamda tanıdığın bir insanın torununa hediye al! Olacak iş mi bu? Ama oldu işte... O güzel yürek bunu düşünmüş, Parpali gibi dünya tatlısı bir insanın yardımıyla dünyanın en güzel battaniyesini göndermiş...
Yağmur Bebek, geceyi Parpali Ablasının getirdiği tulumu giyerek, Galeni Dayısının battaniyesinde ısınarak geçirdi. Resimde gördüğünüz battaniye işte o battaniye Sevgili Galeni... İkinize de çok teşekkür ederim. Beni çok mutlu ettiniz, dilerim siz de çok mutlu olursunuz sevdiklerinizle...
Lale... Bir güzel insan daha... O da gelecekti, ama üşütmüş biraz. Normal zaman olsa gelirdi biliyorum, öyle üşütmelere pabuç bırakacak biri değil yazılarından tanıdığım kadarıyla. Ama söz konusu bebek olunca durmuş. Ne güzel, ne ince bir duruş... Sevgili Lale, çok teşekkür ederim, düşünmüş olman öyle anlamlı ki... Eşinle, kızlarınla,dostlarınla hep mutlu ol ve yaz ki okuyanlar da mutlansın. Sevgiler sana da gitsin...
Ve diğer dostlarım... Gerek kendi blogunda sevincimi paylaşanlar, gerekse yorumlarıyla dostluklarını kanıtlayanlar, sessiz sedasız gelip okuyanlar şimdi hepinize bir sorum var:
Bu kadar dost, bu kadar insan yürek varken insanlıktan umut kesilir mi?
Kötülerin sesi çok çıkıyor. Televizyoncular, haberciler sese koşuyor. Boş tenekeler çok ses çıkarıyor diye bu güzel insanları görmeyecek miyiz? Bence tüm haberciler biraz da bloglara göz atsınlar, buradaki güzellikleri yansıtsınlar topluma. Bir gün hiç olmazsa bir gün bloglardan yansıyan yüreklerle tanıştırsınlar insanları.
Türkiye kanlı katillerle yatıp kalkmaktan bıktı usandı. Eğer hala dayanıyorsa, hala ayaktaysa bu güzel insanlarımızın sayesindedir.Sayıları sandığımızdan da çok, her yerde varlar. Sadece bloglarda değil... Yeter ki görelim, sessizlikleri asaletlerindendir, biraz dikkat lütfen, biraz özen...
Ben insanlardan da insanlıktan da ulusumuzdan da umudumu yitirmedim henüz. Bana bu duyguları yaşatan herkese yürek dolusu sevgiler, saygılar...
